امسال يه چيزي خيلي مد شده و اون هفته بازي دولت هست. هرچي كه قبلا براش يه روز توي تقويم در نظر گرفته شده بود الان يك هفته بهش اختصاص داده شده. هفته سپاه، هفته حج،‌ هفته بسيج،‌هفته ... تلويزيون هم يك لوگوي كنار صفحه ميذاره كه يك وقت كسي يادش نره. جهت اطلاع تا انتخابات ده روز ديگه لوگو مورد نظر اشغال مي باشد!
يه روز از هفته قبل روز جهاني ايدز بود كه فقط روز بود. اگه نسبت به بقيه مناسبت ها بسنجيم، اين روز با سر وصداي كمي گذشت. اما اگه با سالهاي قبل مقايسه كنيم نمي شه گفت به اين قضيه اصلا اهميت داده نشده و كسي به فكر نيست اما نسبت به رشد اين بيماري و وضعيت بيماران و آگاهي مردم، خيلي كم بهش پرداخته شد.
انگار ترسي نداريم كه ويروس همينجا بيخ گوش ما خوابيده.

ايدز گسترده شده تفريح كن مراقب باش سالم بمان! اين شعار جالبي بود كه بالاي صفحه زندگي مثبت نوشته بود.

از خيلي ها كه مي پرسي از ايدز نگراني مي گن از خودمون مطمئنيم پس نبايد نگران باشيم. اتفاقا همه بايد نگران باشيم. سيلي كه اگر بيايد به كسي رحم نمي كند. دواش اما يه كمي احتياطه و آگاهي.
به اينجا هم سري بزنيد

بیاییم هوشیارانه تر از ویروس عمل کنیم! توصيه مي كنم بخونيد

اين مطلب مجله الكترونيكي زيگزاگ هم جالبه

پ.ن: باز سيستم كامنت اينجا ايراد داره خودم مي خواستم جواب دوستان رو اينجا بنويسم نشد! كسي يه كامنت دوني خوب و خوشگل سراغ نداره؟

حالا آدم ها از طريق اينتر نت زياد با هم آشنا مي شن. خيلي ها اين آشنايي ها رو شوخي هايي گذرا مي دونند بعضي ها هم جدي جدي بهش نگاه مي كنند. شما كه بالاخره با اينترنت سروكار داريد حتما چندتا نمونه موفق و ناموفق از اينجور ارتباط ها رو توي ذهنتون هست.
دوستي هاي اينترنتي هم الان خوب يا بد واقعيتند. در مورد بعضي از دوستي هاي اينترنتي نمي شه گفت دوست مجازي. چون از مرز تخليل و خيال مي گذره به واقعيت مي رسه.
قصد داشتم از دوستي سه نفر بنويسم. دوستي كه هر سه طرف اينترنتي با هم آشنا شدند و بين دو طرف به عشق كشيده شد و احتمالا ازدواج! طرف سوم كه من باشم هم شدم واسطه بين خانواده ها. كار عجيبي كه هر سه نفر ما رو گيج كرده بود. شايد براي ما خيلي عجيب نبود اما براي خانواده اون دو نفري كه من رو واسطه كردند عجيب و غريب بود اگه مي گفتيم كه ما هر سه نفر اينترنتي با هم آشنا شديم. مجبور شديم چيزهاي ديگه اي هم اضافه و كم كنيم.
خانواده پسر دلشون نمي خواست پسرشون اينترنتي با يه دختر آشنا شده باشه و خانواده دختر هم حاضر به پذيرفتن اين واقعيت نبودند. مجبور شدن كه بگن از طريق يكي از دوستان ( كه من بودم و خودم از طريق اينترنت با هر دو آشنا شده بودم) به هم معرفي شدند.
فرصت هم براي هماهنگي زياد نبود و جلسه پرسش و پاسخ ديدني. ديدني تر جواب هاي من بود به سوالاتي كه از من مي پرسيدند مثلا اين سوال " شما كه مي شناسيدشون شوهر خواهر دختر خانم چيكارست؟" بابا من هيچوقت از يه نفر نمي پرسم شوهر خواهرت چيكارست! مگه اينكه يه چيزي پيش بياد يا خودش بگه. من سعي مي كردم يه جوري جواب بدم كه ضايع نشه اما بعضي جاها گير افتادم. خيلي سخت بود.
تازه اين جلسه فقط براي آشنايي خانواده ها بود.
بعدش نشستم فكر كردم ديدم دايره دوستاي اينترنتي داره بزرگ و بزرگ تر مي شه. بايد هم اين واقعيت رو پذيرفت. شايد يه روز ديگه به اين دوستي ها اينجوري نگاه نكنن.
خود شما چند درصد از دوستانتون اينترنتي هستند؟

ديشب تلويزيون ايران به يمن سانسور و قيچي، فيلم دارو دسته نيويوركي رو پخش كرد. شايد خيلي از شما اين فيلم رو ديده باشيد. داستان دسته هاي گانگستري و اوباشگري توي شهر نيويورك مربوط به اواسط قرن 19 ميلاديه. يعني زماني نه خيلي دور. از خونريزي و توحشي كه مارتين اسكورسيزي توي فيلم با ظرافت به نمايش در مياره بيننده خودش رو توي همون حال و هوا حس مي كنه. قصد تعريف كردن فيلم رو ندارم. چيزي كه براي من جالب بود تغييراتي بوده كه نيويورك از سال1850 تا 2006 به خودش ديده! يعني يه شهر و يه كشور مي تونه از يه مملكت با جنگ داخلي و خونريزي تبديل بشه كشور متمدن امروزي؟ امريكاي امروز هزينه خيلي چيزها رو داده تا به اينجا رسيده.
يا آلمان و ژاپني كه بعد از جنگ جهاني با خاك يكسان شدند و حالا جزو مدرن ترين كشور هاي جهان هستند و به قول يكي از دوستان اگه دنيا با خاك يكسان بشه آلماني ها و ژاپني ها مي تونن اون رو دوباره بسازند، چه فرقي با بقه دنيا و بخصوص با ما دارند؟
ايراد كار ما كجاست؟

وقتي نوشتنم دير مي شه دلم خيلي براي اينجا تنگ مي شه. براي همه كسايي كه مي شناسم يا نمي شناسم و گاهي سري به اينجا مي زنن.
دلتنگي هايي از جنس دلتنگي هاي مهتاب،‌ گاهي شيرين و تنها. وقتي مدتي ماه رو نبينم دلم براي مهتابش تنگ مي شه. ما آدما نياز داريم دلمون با يه چيز آروم بگيره. يكي به بيابون. يكي به دريا. يكي به ماه. يكي به كوه. بودنش خوبه و اينكه مي توني هر از چندگاهي به اون هم پناه ببري براي آرامش.
بعضي وقتا نگاه كه مي كنيم مي بينيم به خاطر خيلي چيزهاي كوچيك چيزهاي بزرگي رو از دست داديم. اگه اجازه بديم همه زندگي مون بشه تيكه تيكه هاي كوچيكي كه براش از چيزهاي بزرگي گذشتيم حس مي كنيم ضرر كرديم.
خودم به اين چند روز خودم كه نگاه مي كنم مي بينم كه درگير چه چيزهايي بودم؟ اوليش يه دوره سه روزه بود كه از اول هفته شروع شد امروز هم تمام. چيزي كه برام داشت فرصتي بود كه چند روزي از فضاي محل كار دور باشم. مردم رو توي خيابون و ماشين و مترو نگاه كنم. من از ديدن جريان زندگي لذت مي برم اما همين جريان زندگي چيزهاي ناراحت كننده اي رو هم نشونت مي ده. مثلا ديدن يه جوون معتاد 13- 14 ساله كه روبروت توي مترو نشسته هيچ لذتي نداره.
يا داستان ريختن توي خونه ها و جمع كردن ماهواره ها كه بالاخره آتيشش ما رو هم گرفت. دلم مي خواست ماه رو يه دل سير نگاه كنم و زير مهتاب بشينم كه نشد.
زندگي ما پر از اين مشكلات كوچيك و بزرگه اما اگه بتونيم سهم خودمون از تيكه هاي كوچيك و بزرگ زندگي پيدا كنيم و باهاشون لذت ببريم، موفق تريم.

اگه آدم خودش از خودش احساس رضايت نداشته باشه اميدش براي ادامه سعي و تلاشش كمتر مي شه. راضي بودن چه از فعاليت ها، چه از برنامه ريزي و چه از تلاشي براي رسيدن به هدفمون داريم يه اصله كه اگه نگيم همه هدفه اما يه بخشي از هدف ماست. فقط يه نكته ظريفي اين وسط هست كه اون هم راضي شدن به معني پايان تلاش نيست. اگه نباشه جلوتر نمي تونيم بريم اگه مساوي با سكون هم بشه باز يه توقفه. احساس رضايت گاهي وسط هدفهامون گم مي شه. يا از اينطرف مي افتيم يا از اونطرف.
هرچي هدف بزرگتر باشه رسيدن بهش احساس رضايت بيشتري رو دنبال خودش مياره اما تا كجا و تا كي؟
از خود راضي داريم تا از خود راضي. اگه از خودمون راضي هم باشيم بد نيست.