با اولین طلیعه خورشید در روز شنبه شکار ماهیگیران کانادایی در سواحل آتلانتیک شمالی آغاز شد.امروز در حدود 335000 بچه فک کشته می شوند.بچه ها یی که اکثرا عمرشان کمتر از 2 ماه و گاهی حتی به 12 روز هم نمی رسد، پوستشان کنده می شود تا پالتو پوست آدمها یی شوند که آدمیت خود را نه در جان خود که در لباس خود می بینند.پوست این بدبخت ها کنده می شودتا منافع عده ای تامین شودو خودخواهی برخی دیکر ارضا.ما انسان ها که نه به همنوع خود و نه به هیچ موجود زنده ای رحم نمی کنیم.

می دونم که جز مخالفت و اعتراض با این شکار خونین کار دیگه ای از دستم بر نمیاد.فقط دلتنگم از این همه بی عدالتی و شرمنده از اسم آدم که بر من نهاده شده.

نوشته نارنجی

سال نو مبارک

برای همه دوستان آرزوی سالی خوب و قشنگ داریم.سالی رنگی ، رنگی تر از هر سال.آبی تر از همیشه.

بیایید آرزو کنیم که سال دیگه سر سفره هفت سین کسی چشم به راه عزیزی از پشت میله های سرد زندان نباشه.چشم همه ما روشن،گنج ما که آزاد شد.دعا کنیم برای بقیه عزیزان.

سبز باشید و بهاری.

گنجی آزاد شد

خبر رو که خوندم فقط فریاد زدم و گریه کردم.با خودم گفتم وقتی که من اینطور سر از پا نمی شناسم،خانواده گنجی چه حالی دارند. فقط خواستم بگم معصومه خانم شفیعی شادیتون مبارک .از دور می بوسمتان و سر تعظیم در برابرتان فرو می آورم.

نوشته های نارنجی

برا عمه خانمم

سال 57 بود.اعتصاب ها و راهپیمایی ها شروع شده بود.منم یه نوجوون پر شروشور که میخواست سری تو سرا دربیاره.از اون طرف هم پدرم آدم محتاطی بود و خیلی نگران ما که تو این جریانات بلایی سرمون بیاد. وقتی می فهمیدکه برنامه تظاهرات داریم بعضی وقت ها در خونه رو قفل می کرد.تو یکی از این روزا من از دستش فرار کردم و مثل قرقی در رفتم.حالا من بدو ، اون بدو.با هزار بدبختی خودم رو به خونه عمه ام که همون نزدیکا بود ، رسوندم و پناهنده شدم.بلافاصله بابام از راه رسید و شروع کرد به داد و بی داد و... که یک دفعه عمه وسط حرفاش پرید و از من چنان دفاعی کرد که نگو.خلاصه بابام دست از سر من برداشت و رفت.خیلی احترام خواهرش رو داشت.خیلی.منم کلی قربون صدقه عمه رفتم.اونم ازم قول گرفت که مواظب خودم باشم و حواسمو جمع کنم.این خاطره موند تو ذهنم برا همیشه ویادم موند که هر جا در موندم عمه ای هست که پشتم باشه. اونم زنی که خودش به تنهایی سختی های زندگی رو تحمل کرده و مثل کوه استوار مانده. و من همیشه آرزو داشتم که مثل او قوی باشم و زانو نزنم.

یکی دو سال بعد انقلاب و ضمن درگیری ها ودستگیری ها چند باردیگه به عمه پناه بردم.همیشه یارم

بود.سال ها بعد که خودم مادر شده بودم تو روزای سخت زندگی می دونستم که بازم می تونم رو وجودش حساب کنم.حالا عمه دیگه خیلی پیر شده و مریضه.منم این ور دنیا آواره هستم.

ولی همیشه یادم هست که شیرزنی اون ور دنیا به یادمه.منو دعا می کنه و همراهمه.

این نوشته رو به عمه خانمم تقدیم می کنم.

روزت مبارک.

نوشته های نارنجی