نارنجستان آبي

روز بي صدا

2006-12-05T23:36:00.000+03:30

امسال يه چيزي خيلي مد شده و اون هفته بازي دولت هست. هرچي كه قبلا براش يه روز توي تقويم در نظر گرفته شده بود الان يك هفته بهش اختصاص داده شده. هفته سپاه، هفته حج،‌ هفته بسيج،‌هفته ... تلويزيون هم يك لوگوي كنار صفحه ميذاره كه يك وقت كسي يادش نره. جهت اطلاع تا انتخابات ده روز ديگه لوگو مورد نظر اشغال مي باشد!
يه روز از هفته قبل روز جهاني ايدز بود كه فقط روز بود. اگه نسبت به بقيه مناسبت ها بسنجيم، اين روز با سر وصداي كمي گذشت. اما اگه با سالهاي قبل مقايسه كنيم نمي شه گفت به اين قضيه اصلا اهميت داده نشده و كسي به فكر نيست اما نسبت به رشد اين بيماري و وضعيت بيماران و آگاهي مردم، خيلي كم بهش پرداخته شد.
انگار ترسي نداريم كه ويروس همينجا بيخ گوش ما خوابيده.

ايدز گسترده شده تفريح كن مراقب باش سالم بمان! اين شعار جالبي بود كه بالاي صفحه زندگي مثبت نوشته بود.

از خيلي ها كه مي پرسي از ايدز نگراني مي گن از خودمون مطمئنيم پس نبايد نگران باشيم. اتفاقا همه بايد نگران باشيم. سيلي كه اگر بيايد به كسي رحم نمي كند. دواش اما يه كمي احتياطه و آگاهي.
به اينجا هم سري بزنيد

بیاییم هوشیارانه تر از ویروس عمل کنیم! توصيه مي كنم بخونيد

اين مطلب مجله الكترونيكي زيگزاگ هم جالبه

پ.ن: باز سيستم كامنت اينجا ايراد داره خودم مي خواستم جواب دوستان رو اينجا بنويسم نشد! كسي يه كامنت دوني خوب و خوشگل سراغ نداره؟

شوخي شوخي

2006-11-25T23:31:00.000+03:30

ما ملت ايران، ملت طنزپردازي هستيم. شوخي كردن هم شده جزيي از زندگي ما. اما فكر مي كنم كه ما مرز شوخي و جدي زندگيمون از بين رفته. يه بار يكي از همكارام در مورد اولويت يه كاري ازم سوال كرد بهش گفتم ببين اينجا هيچي اوليت نداره و هيچي هم مهم نيست! پروژه اي كه مهمترين مسئله شركته فردا اولويتش عوض ميشه. حالا بعد از چند سال مي بينم كه متاسفانه هنوز چيزي عوض نشده. زندگي ما به شوخي گرفته شده. حتي مرگ.

شوخي شوخي بد رانندگي مي كنيم و جدي جدي مي ميريم. شوخي شوخي فيلم زندگي خصوصي ( و شايد) جدي مردم رو دست به دست مي گردونيم. شوخي شوخي يه نفر كه زحمت زيادي نكشيده پولدار مي شه و كسي كه جدي جدي درس خونده و تلاش كرده يا از اينجا رفته يا از همه چيز خودش رو كنار كشيده.

يكي به من بگه قسمت جدي زندگي ما كجاست؟ همينطوري بودن و الكي بودن ديگه باعث تعجب هيچ كس نمي شه. كيفيت كار، كيفيت زندگي، كيفيت فكر كردن، كيفيت كتاب خوندن! انگار من هم دارم شوخي مي كنم. از چه چيزهايي حرف مي زنم.

ما سعي نمي كنيم خيلي از چيزها رو جدي بگيريم و گاهي انتظار داريم دنيا هم شوخي هاي ما رو جدي نگيره! مثلا همين محروميت فوتبال ايران. فيفا جدي جدي ديگه اجازه نخواهد داد تيم فوتبال ايران بازي بيرون از ايران داشته باشه. حالا آقايون احتمالا هنوز هم فكر مي كنن كه قضيه جدي نيست.

كي مي خواهيم اول خودمون بعد بقيه رو جدي بگيريم. نسل هاي بعد از ما چه خواهند گفت؟

فكر كنم از مرحوم شاپور بود كه گفته بود "ما شوخي شوخي به گنجشك ها سنگ مي زنيم ولي آنها جدي جدي مي ميرند".

يه كم جدي فكر كنيم.

دوستان اينترنتي

2006-11-20T00:02:00.000+03:30

حالا آدم ها از طريق اينتر نت زياد با هم آشنا مي شن. خيلي ها اين آشنايي ها رو شوخي هايي گذرا مي دونند بعضي ها هم جدي جدي بهش نگاه مي كنند. شما كه بالاخره با اينترنت سروكار داريد حتما چندتا نمونه موفق و ناموفق از اينجور ارتباط ها رو توي ذهنتون هست.
دوستي هاي اينترنتي هم الان خوب يا بد واقعيتند. در مورد بعضي از دوستي هاي اينترنتي نمي شه گفت دوست مجازي. چون از مرز تخليل و خيال مي گذره به واقعيت مي رسه.
قصد داشتم از دوستي سه نفر بنويسم. دوستي كه هر سه طرف اينترنتي با هم آشنا شدند و بين دو طرف به عشق كشيده شد و احتمالا ازدواج! طرف سوم كه من باشم هم شدم واسطه بين خانواده ها. كار عجيبي كه هر سه نفر ما رو گيج كرده بود. شايد براي ما خيلي عجيب نبود اما براي خانواده اون دو نفري كه من رو واسطه كردند عجيب و غريب بود اگه مي گفتيم كه ما هر سه نفر اينترنتي با هم آشنا شديم. مجبور شديم چيزهاي ديگه اي هم اضافه و كم كنيم.
خانواده پسر دلشون نمي خواست پسرشون اينترنتي با يه دختر آشنا شده باشه و خانواده دختر هم حاضر به پذيرفتن اين واقعيت نبودند. مجبور شدن كه بگن از طريق يكي از دوستان ( كه من بودم و خودم از طريق اينترنت با هر دو آشنا شده بودم) به هم معرفي شدند.
فرصت هم براي هماهنگي زياد نبود و جلسه پرسش و پاسخ ديدني. ديدني تر جواب هاي من بود به سوالاتي كه از من مي پرسيدند مثلا اين سوال " شما كه مي شناسيدشون شوهر خواهر دختر خانم چيكارست؟" بابا من هيچوقت از يه نفر نمي پرسم شوهر خواهرت چيكارست! مگه اينكه يه چيزي پيش بياد يا خودش بگه. من سعي مي كردم يه جوري جواب بدم كه ضايع نشه اما بعضي جاها گير افتادم. خيلي سخت بود.
تازه اين جلسه فقط براي آشنايي خانواده ها بود.
بعدش نشستم فكر كردم ديدم دايره دوستاي اينترنتي داره بزرگ و بزرگ تر مي شه. بايد هم اين واقعيت رو پذيرفت. شايد يه روز ديگه به اين دوستي ها اينجوري نگاه نكنن.
خود شما چند درصد از دوستانتون اينترنتي هستند؟

ايراد كار ما كجاست؟

2006-11-11T23:43:00.000+03:30

ديشب تلويزيون ايران به يمن سانسور و قيچي، فيلم دارو دسته نيويوركي رو پخش كرد. شايد خيلي از شما اين فيلم رو ديده باشيد. داستان دسته هاي گانگستري و اوباشگري توي شهر نيويورك مربوط به اواسط قرن 19 ميلاديه. يعني زماني نه خيلي دور. از خونريزي و توحشي كه مارتين اسكورسيزي توي فيلم با ظرافت به نمايش در مياره بيننده خودش رو توي همون حال و هوا حس مي كنه. قصد تعريف كردن فيلم رو ندارم. چيزي كه براي من جالب بود تغييراتي بوده كه نيويورك از سال1850 تا 2006 به خودش ديده! يعني يه شهر و يه كشور مي تونه از يه مملكت با جنگ داخلي و خونريزي تبديل بشه كشور متمدن امروزي؟ امريكاي امروز هزينه خيلي چيزها رو داده تا به اينجا رسيده.
يا آلمان و ژاپني كه بعد از جنگ جهاني با خاك يكسان شدند و حالا جزو مدرن ترين كشور هاي جهان هستند و به قول يكي از دوستان اگه دنيا با خاك يكسان بشه آلماني ها و ژاپني ها مي تونن اون رو دوباره بسازند، چه فرقي با بقه دنيا و بخصوص با ما دارند؟
ايراد كار ما كجاست؟

تيكه هاي كوچيك و بزرگ زندگي

2006-11-06T23:14:00.000+03:30

وقتي نوشتنم دير مي شه دلم خيلي براي اينجا تنگ مي شه. براي همه كسايي كه مي شناسم يا نمي شناسم و گاهي سري به اينجا مي زنن.
دلتنگي هايي از جنس دلتنگي هاي مهتاب،‌ گاهي شيرين و تنها. وقتي مدتي ماه رو نبينم دلم براي مهتابش تنگ مي شه. ما آدما نياز داريم دلمون با يه چيز آروم بگيره. يكي به بيابون. يكي به دريا. يكي به ماه. يكي به كوه. بودنش خوبه و اينكه مي توني هر از چندگاهي به اون هم پناه ببري براي آرامش.
بعضي وقتا نگاه كه مي كنيم مي بينيم به خاطر خيلي چيزهاي كوچيك چيزهاي بزرگي رو از دست داديم. اگه اجازه بديم همه زندگي مون بشه تيكه تيكه هاي كوچيكي كه براش از چيزهاي بزرگي گذشتيم حس مي كنيم ضرر كرديم.
خودم به اين چند روز خودم كه نگاه مي كنم مي بينم كه درگير چه چيزهايي بودم؟ اوليش يه دوره سه روزه بود كه از اول هفته شروع شد امروز هم تمام. چيزي كه برام داشت فرصتي بود كه چند روزي از فضاي محل كار دور باشم. مردم رو توي خيابون و ماشين و مترو نگاه كنم. من از ديدن جريان زندگي لذت مي برم اما همين جريان زندگي چيزهاي ناراحت كننده اي رو هم نشونت مي ده. مثلا ديدن يه جوون معتاد 13- 14 ساله كه روبروت توي مترو نشسته هيچ لذتي نداره.
يا داستان ريختن توي خونه ها و جمع كردن ماهواره ها كه بالاخره آتيشش ما رو هم گرفت. دلم مي خواست ماه رو يه دل سير نگاه كنم و زير مهتاب بشينم كه نشد.
زندگي ما پر از اين مشكلات كوچيك و بزرگه اما اگه بتونيم سهم خودمون از تيكه هاي كوچيك و بزرگ زندگي پيدا كنيم و باهاشون لذت ببريم، موفق تريم.

بردن يا باختن؟

2006-11-01T23:13:00.000+03:30

براي موفق شدن در زندگي بايد براي بردن وارد ميدان شد و گرنه حتما مي بازي و بردن فقط يه احتمال ضعيفه كه بهتره بهش فكر نكني.
چند روز قبل با چندتا از دوستام يه بازي فوتبال داشتيم. دو تا تيم بوديم يكي كه تا حدي تمرين داشت و يكي كه اصلا توي اين چندماه تمريني نداشت. دومي فقط اومده بود كه نبازه اما باخت. خيلي هم بد باخت.
ايمان آوردم وقتي كه باور كنيم كه نمي شه برد حتما بازنده اي. يه باور ساده راه زندگي ما رو عوض مي كنه.

چه وقت حس مي كنيد از خودتون راضي هستيد؟

2006-10-25T23:12:00.000+03:30

اگه آدم خودش از خودش احساس رضايت نداشته باشه اميدش براي ادامه سعي و تلاشش كمتر مي شه. راضي بودن چه از فعاليت ها، چه از برنامه ريزي و چه از تلاشي براي رسيدن به هدفمون داريم يه اصله كه اگه نگيم همه هدفه اما يه بخشي از هدف ماست. فقط يه نكته ظريفي اين وسط هست كه اون هم راضي شدن به معني پايان تلاش نيست. اگه نباشه جلوتر نمي تونيم بريم اگه مساوي با سكون هم بشه باز يه توقفه. احساس رضايت گاهي وسط هدفهامون گم مي شه. يا از اينطرف مي افتيم يا از اونطرف.
هرچي هدف بزرگتر باشه رسيدن بهش احساس رضايت بيشتري رو دنبال خودش مياره اما تا كجا و تا كي؟
از خود راضي داريم تا از خود راضي. اگه از خودمون راضي هم باشيم بد نيست.

از شهري كه نرفتم

2006-10-17T22:47:00.000+03:30

فكر كنم بيشتر غيبت هاي من دليلي براي يه سفر باشه. يه دعوت داشتيم به يزد. اگرچه يزد نرفتيم. اما همه خاطره هاي خوبم از اين شهر آرام كويري زنده شد. چندين بار يزد رفتم و هربار اين شهر برام جذاب بود. مردم آرام پرتلاش و با فكرهاي اقتصادي. شهر دوچرخه ها و موتورها (مثل اصفهان). شهر كوير و بادگير.
هيچ شبي مثل شب كوير آدم رو آروم نمي كنه. اگه همه غصه هاي دنيا هم توي دلت باشه چند ساعتي كافيه تا شب، سكوت، كوير، آرومت كنه. شهر يادگار زرتشت و زرتشتي ها. ايساتيس، آتشكده، چك چك، پير سبز، دخمه و همه واژه هايي كه يزد رو مي چسبونه به همه خاطره هام.
شهر شيريني هاي خوشمزه. يزد شهر دوست داشتني كه باز بايد سر يه فرصت ديدش.
باز توي اصفهان متوقف شدم. روز يكشنبه21 رمضان كه شهادت حضرت علي بود، هوس كردم سري به كليسا بزنم. گفتم شايد اين روز بشه توي يك محيط خلوت تر كليساي وانك رو ديد. گفتم احتمالا يكشنبه مراسم مذهبي ارامنه رو مي تونم از نزديك ببينم كه به دليلي كه توي عكس مي بينيد نشد.

و اين پيرمرد ارمني كه به دليل تعطيلي كليسا توي ماشين نشسته بود و انجيل مي خوند

و ما مسلمون هايي كه يك ماه از سال مسلمان تر مي شويم.

يك خبر مهم: بدليل اينكه درصد بسيار زيادي از استفاده كنندگان فقط به سايت هاي غير اخلاقي مي روند ارايه اينترنت پرسرعت به افراد، ممنوع شد. چشم ما روشن ظاهرا حالا حالاها بايد با اين سرعت مزخرف بسازيم.

ماه مبارك انار

2006-10-06T21:19:00.000+03:30

انار از منظر من

من كه از ميوه ها سيب و هلو و گيلاس ( كم كم شد همه ميوه ها!) رو خيلي دوست دارم اما از انار و خرمالوي اين فصل هم نمي تونم بگذرم. خرمالوي رسيده و گس، انار آبدار و ملس به به! حلول ماه مبارك انار و خرمالو را به همه دوستداران اين دو ميوه تبريك عرض مي كنم. اما با عرض احترام به خرمالو، انار رو از چند منظر بررسي مي كنم.

انار از منظر ادبيات
وقتي كوچكتر بودم انار صد دانه ياقوت بود كه "دسته به دسته با نظم و ترتيب يك جا نشسته" بود. بزرگتر كه شدم انار را با سهراب سپهري شناختم. وقتي از انار مي گفت. "تا اناري تركي برمي داشت دست فواره خواهش مي شد" من هم مثل سهراب آرزو مي كردم " كاش اين مردم هم دانه هاي دلشان پيدا بود" آرزويي كه فقط در مورد چند نفري محقق شد.

انار از منظر نشنال و اينترنشنال
البته من نمي دونم جاهاي ديگه دنيا اناري مثل انار ما داره يا نه؟ داشته باشه هم انار داريم تا انار! توي ايران معمولا انار خوب رو به ساوه نسبت مي دن كه درسته اما يادتون باشه از انار يزد غافل نشيد كه كم از انار ساوه نداره. مثل مسلمون ها كه انار رو جزو ميوه هايي مي دونند كه توي قرآن اسمشون اومده زرتشتي ها هم انار رو ميوه قابل احترامي مي دونند.
در مورد ما كه هرجا ميوه مشابه خارجي رو خورديم ميوه ايران نشد. حالا حتي اگه روي حس وطن پرستي هم باشه من با قاطعيت ميگم هيچ كجا همچين اناري پيدا نمي شه. همه اين ميوه ها با همه خوشگليشون مزه ميوه هاي بقالي سركوچه شما رو نمي ده.

انار از منظر وبلاگ
اين يكي نياز به توضيح نداره! منظورم نويسنده محترم اين وبلاگ هست كه خيلي بهش ارادت دارم.

انار از منظر اقتصاد
اينجا انار خوب رو مي شه هر كيلو 1500 تومن ( 1.3 يورو) خريد. البته همين انار رو از كشاورز حدود 200 تا 300 تومن مي خرند. اين عكسي كه مي بينيد توي هلند گرفتم قيمتش رو نگاه كنيد.

حساب كنيد يك كيلو انار خوب كه 300 تومن از كشاورز خريده مي شه و دست مشتري اروپايي بيشتر از 3000 تومن مي رسه. با يه حساب و كتاب ساده مي شه فهميد كه توي تجارت ارزش افزوده ها كجاست و اين وسط چه سهمي به دلال ها مي رسه. لطفا اين وسط هزينه حساب بسته بندي و حقوق گمركي رو هم اضافه كنيد. من متخصص اقتصاد نيستم و مي دونم كه توي هر بخشي از اقتصاد نقش واسطه ها بصورت معقولش ضروري هم هست اما مطمئنم كه توي اقتصاد مريض ما واسطه ها بصورت نامتوازن ارزش افزوده يك چرخه اقتصادي رو بسمت خودشون سرازير مي كنند. اين بيشتر جاي تاسف داره كه اكثر واسطه ها واسطه هاي غيروطني هستند كه بهترين محصول اينجا رو با قيمت كم دست چين مي كنن و بايه بسته بندي در يك كشور ديگه سود زيادي به جيب مي زنند. (ظاهرا اين قسمت خيلي قلمبه سلمبه شد)

پ.ن: كسي مي دونه انار به انگليسي چي مي شه؟

من لغت Pomegranate (سيب پر هسته) رو پيدا كردم اما شايد لغت معمول ديگه اي هم داشته باشه

نوستالژي مهر و جنگ و رمضان

2006-09-28T22:57:00.000+03:30

اين هفته پاييز رسيد. پاييز قشنگ. رمضان هم اومد. يادبود شروع جنگ هم هست. از مدرسه ما كه با جنگ همراه بود. مدرسه برام همونقدر هيجان داشت كه سال نو. اون وقتها بچه درسخون بودم از همون شب دوم مهر شروع مي كردم به تكليف انجام دادن. دوران دبستان من كه توي جنگ گذشت. مشق نوشتن با چراغ خاموش زير نور كمرنگ چراغ زنبوري يا چراغ گاز پيك نيك. مهموني هاي با دلهره مشق هاي ننوشته. صداي آژير و ثانيه ها را شمردن تا زمين خوردن بمبي كه توي چند كيلومتري مي خورد روي سر آدمهايي مثل ما. با هراس كنار ديوار كز كردن و نگاه كردن به نوار نوراني گلوله هاي ضدهوايي كه هيچ وقت به هواپيمايي نخورد (لا اقل توي شهر ما).

جنگ واژه ويرانيست. مهر واژه فردا. حالا كه نگاه مي كنم اين نوستالژيها بهم گره خوردند. جنگ ما براي من خاطره شده. خاطره اونهايي كه بي صدا رفتند و خاموش شدند و گمنام موندند. و مشاهده اونهايي كه نرفتند و صدا ساختند و نامدار شدند. به همه رفته هاي جنگ به ديده احترام نگاه مي كنم. ياد همشون گرامي.

جنگ منو ياد همه آواره هايي مي اندازه كه يك شبه مجبور به ترك خاكشون شدند. خيلي سخته مجبور به ترك شهر و ديارت باشي.

جنگ منو ياد كوپن و صف و تلويزيون بدون برنامه و مارش حمله مي اندازه. جنگ منو ياد خوشحالي تموم شدنش مي اندازه.

اين عكس به ياد همه شون (عكس رو يكي از دوستام گرفته)

اما مهر بوي خوبي مي داد حتي تا روز اول دانشگاه ( كه غربت من شروع شد و هنوز ادامه داره ) مهر بوي مدرسه مي داد. بگذريم كه الان مهر رو از روي ترافيك سنگين و بچه مدرسه اي هاي خواب آلودش مي شناسم. مهر رو دوستش دارم.

از ترم اول دانشگاه و خوابگاه كه بگذريم، پاييز برام دلگير نبوده و نيست. پاييز معجزه رنگ هاست. به اندازه بهار زيباست.

اين عكس يه حس پاييزي كامله. با اينكه پارسال از يه قبرستون توي آلمان گرفتم اما برام حس دلگيري نداشت

يا اين عكس كه باز همون موقع گرفتم "جدال پاييز و تابستون"

تا حالا از بالا پاييز رو ديدين؟

اين يكي يه كم بالاتره

اما رمضون! با اينكه هر بار توي يه فصله و هر دفعه با يه رنگ اما سحرها و دعاي سحرش از همه برام جالب تر بوده. ربناي شجريان كه ديگه يه نوستالژي عمومي شده.رمضون هم منو ياد خيلي چيزها مي اندازه. ياد شبهاي خوابگاه كه تا سحر بيدار مي مونديم كه سحري رو بگيريم و بخوابيم. ياد هم اتاقي غير مسلمونم كه هيچوقت جلو ما توي ماه رمضون چيزي نخورد. ياد افطار و زولبيا و باميه. كلا اين ماه هم شيرينه!

حالا اين هم يه عكس شيرين نه چندان با كيفيت!

حيران يك منظره

2006-09-22T23:00:00.000+03:30

دلم مي خواست چندتا از عكس هاي سفر قبليم به آلمان رو بذارم كه چندبار تلاش كردم و نشد من هم فعلا بي خيال شدم. (در آخرين لحظات نا اميدي ديدم كه عكس ها آپ لود شد!)

يه كمي بوي پاييز مي ده اين عكس تا فردا صبح كه پاييز هم مي رسه

اين هم ساده و صميمي

فيلم گرين مايل رو ديديد؟ من رو ياد اون فيلم مي ا ندازه

گفتم فعلا از سفر دو هفته قبل به شمال و گردنه حيران بگم. اگه شد عكسي هم بذارم كه با عكس هاي آلمان با هم مي ذارم.

راستش يه تصميم يك شبه با دوتا از دوستام بود. قبلا مخصوصا وقتي دانشجو بوديم بيشتر از اينجور كارها مي كرديم. يه دفعه عصر تصميم مي گرفتيم شمال باشيم و حركت. مونده بوديم كجا بريم. كردستان؟ شمال؟ اصفهان؟ همدان؟ ؟ از اونجا كه نه هتلي رزرو كرده بوديم و نه برنامه قبلي داشتيم گفتيم بريم سمت شمال از گردنه حيران بريم اردبيل.

من هم به عنوان محرك اصلي كلي از حيران و اردبيل تعريف كردم

من يه بار سال 75 رفته بودم. فكر كنم بعد از زلزله بود. يادمه رفته بودم كه تو بردن وسايلش تا ترمينال كمكش كنم. رسيديم گفت تا اينجا اومدي بيا بريم اردبيل! من هم تو اين چيزا تعارف ندارم گفتم ببين يه بار ديگه بگي ميام ها! گفت بزن بريم. بدون هيچي حتي يادمه پول بليط همرام نبود. يه سفر 4 روزه داشتيم كه بسيار هم خوش گذشت. حكايت حيران اما جالب تر بود. ما تصميم گرفتيم با موتور از اردبيل بياييم آستارا صبح زود حركت كرديم. تابستون بود اما هوا خيلي خنك بود. چقدر لذت داشت اون منظره هاي توي راه. فقط يه جا كنار مرز جلو ما رو گرفتند چون دوستان ما هيج مدركي همراهشون نبود. يكي دوساعتي علاف شديم. اون هم خاطره شد. افسره يه مرد باحال رشتي بود كه آخر سر گفت بايد دوتا جوك تعريف كني تا ولتون كنم. هر كدوم با ترس و لرز دوتا جوك گفتيم. خودشم چندتا اضافه كرد. با خوشي امديم بيرون. ظهر آستارا و عصر دوباره برگشتيم. حالا كه يادم مي افته حاضر نيستم اون جاده خطرناك رو با موتور اون هم با اون سرعت طي كنم.

اين بار غروب حركت كرديم شب رو انزلي مونديم و با توافق بچه ها يه سره رفتيم تا حيران. و من حيران منظره هاي زيبا

كارشناسان درباري

2006-09-19T23:20:00.000+03:30

eيادمه زمان مدرسه يكي از معلم ها از علماي درباري مي گفت كه هرچي پادشاه اون زمان مي گفته اينها براش يه سند و مدرك درست مي كردند و به خورد مردم مي دادند. امروز يه جلسه داشتيم. رفته بودم براي دفاع از كارم پيش چندتا از مديران محترم. آقا ما ادعاي سواد نداريم اما كار خودمون رو بلديم. حداقل از كسايي كه توي جلسه بودند بيشتر حاليم بود. گزارش هم خيلي مهم بود كه بايد يه تصميم بر اساس همين گزارش مي گرفتند. نتيجه پيش بيني من براي اين پروژه افق روشني رو نشون نمي داد. ما هم با عدد و رقم ثابت كرديم كه نبايد سراغ اين كار بريم. كه گيردادن ها شروع شد. من حرفم محكم بود و سند و مدرك داشتم و مطمئن بودم كه مديران محترم هم مي دونند اما اونها يه چيز ديگه مي خوان. وسط جلسه يه استراحت كوچيك داشتيم. يكي از اونها كه با هم صميمي تريم اومد كنارم گفت تو كارت درسته من هم مي دونم اما اينجا زياد گير نده فقط كارت رو ارائه بده بعد از جلسه باهات صحبت مي كنم.
بعد از جلسه گفت بريم اتاق من. رفتم. نشسيتم. دو تا چايي ريخت و شروع كرديم به صحبت. البته من از قبل مي دونستم كه اونها چي مي خوان اما ارزش كارم رو نمي خواستم زير سوال ببرم. گفت اينطوري اثبات كردي كه كارت اصولي هست اما توي اين سطح كه پروژه در سطح بالاتر از شركت هست اجازه بده نتيجه اوني جلوه بده كه آقايون مي خوان! يه چشمك هم زد يعني شتر ديدي نديدي.
خنديدم اما يادم اومد به اين اصطلاح من درآوردي خودم" كارشناسان درباري"

در سرزمين غربت

2006-09-13T23:09:00.000+03:30

اول بگم كه اين چيزهايي كه اينجاست كلي نيست. فقط نظر منه و اصلا هم قصد توهين به كسي يا نظر كسي رو ندارم. من فقط نگاهم به آدم ها مخصوصا ايراني ها رو توي مدتي كه ايران نبودم رو اينجا آوردم.
و اما سفر
وقتي كه توي مسافرها فقط منتظرند كه زودتر سوار هواپيما بشن مي شه حدس زد براي چي شوق دارند.
وقتي كه هواپيما هنوز به مقصد نرسيده قيافه خيلي از خانم ها تغيير كرده و نمي شه بعضي هاشون رو شناخت. بله ما داريم از ايران به مقصدي خارج از مرزهاي ايران پرواز مي كني.
خريد براي ما ايراني ها خيلي شيرينه و مخصوصا اگه قرار باشه براي نصف فاميل سوغاتي بگيريم! تازه ممكنه ليست از قبل تهيه شده باشه. از بگو مگوهاي بعضي زوج هاي ايراني توي فروشگاه هاي معمولا آرام اروپايي مي شه به وضوح اين مسئله رو ديد. گاهي اينقدر توي خريد غرق مي شيم و وقت كم مياريم كه يادمون ميره اين كشور كلي جاي ديدني داره كه ممكنه فرصت ديدنش براي هميشه از دستمون بره.
توي قسمت موبايل مي شه آقايوني رو ديد كه همه گوشي ها رو وارسي مي كنند. خانم ها هم معمولا قسمت لوازم آرايشي رو به دقت بررسي مي كنند.
فورا هر قيمتي كه مي بينيم به تومن تبديل مي كنيم و با ايران مقايسه مي كنيم.
از آرايش غير معمولي بعضي از خانم ها هم بهتره هيچي نگيم.
خيلي جالبه كه توي فروشگاهي كه فروشنده اسمش روي لباسش نوشته شده و بصورت تابلويي معلوم هست كه ايرانيه حتي اگه بفهمه كه شما ايراني هستيد ترجيح ميده با انگليسي يا مثلا آلماني با شما حرف بزنه. چيزي كه توي آلمان بين ترك ها كاملا برعكس هست و حتي چند مورد كه فكر كردند من تركم شروع كردند به تركي صحبت كردن.
شايد كمتر اقليتي مثل ما ايراني ها قابليت ارتباط برقرار كردن با فرهنگ كشوري غير از كشور خودمون را داشته باشه. ترك ها توي آلمان هنوز بعد از سالها نتونستند از خيلي چيزهاي فرهنگ خودشون رو فراموش كنند اما ما راحت تر كنار مياييم. اين هم خوبه هم بد. كه با خوب و بدش كاري ندارم.
نمي تونم بگم از ديدن ايراني هايي كه بصورت اتفاقي مي ديدم خوشحال بودم يا ناراحت. معمولا از ديدن يه هموطن توي يه سرزمين غريبه بايد حس خوبي توي آدم بوجود بياد اما به نظرم هميشه اينطور نيست و اين برمي گرده به رفتارهايي كه بعضي هاشون خيلي جالب نيست. انگار بعضي از ما وقت چمدون بستن عادت هاي ناجور رو توي چمدون گذاشتيم و با خودمون به سرزمين ديگه اي آورديم. بايد بگم هميشه اينطور نيست. يادم هست توي مالزي به يه فرش فروش ايراني برخوردم كه رفتار خوبش هنوز خاطرم هست و حالا بعد از سالها هنوز با هم در ارتباطيم.
ايراني ها در غربت (حداقل در نسل هاي اول و دوم) هم بيشتر بصورت انفرادي موفق بوده اند. شايد معضلاتي كه توي جمع هاي ما هست باعث شده كه اونهايي كه پيشرفت مي خوان بصورت جدا هدف خودشون رو دنبال كنند.
الان نمي خوام كه اين پست طولاني بشه ولي چون به اين بيت معتقدم كه "عيب آن جمله بگفتي هنرش نيز بگو" سعي مي كنم بعدا از هنرش نيز بگويم. شما هم كمك كنيد.

جهان سومي ها!

2006-09-05T23:50:00.000+03:30

امروز يه ايميل برام رسيده بود كه متنش رو كامل اينجا آوردم.

"در سال 1990 در دانشگاه سوربن تدريس مي كردم. روزي در آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي، سوالي مطرح كرد: استاد شما كه از جهان سوم مي آييد، جهان سوم كجاست؟ فقط چند دقيقه به آخر كلاس ماند خبود. من در جواب مطلبي في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم. به آن دانشجو گفتم جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند خانه اش خراب مي شود. و هر كس بخواهد خانه اش آباد شود بايد در تخريب مملكتش بكوشد! "

پرفسور محمد حسين پاپل

نظر شما در موردش چيه؟ به نظر من كليتش يه جورايي آدم رو به فكر ميندازه. خيلي غلط نيست. نمي شه هم گفت كليه. اما حرف جالبي زده.
پ.ن: از چهارشنبه با يكي از دوستام ميريم سفر اين دفعه شمال تا اردبيل. دلم براي گردنه حيران تنگ شده. حتما عكس مي گيرم. شنبه بر مي گردم. ياد همه هستم.

كمي از بالا

2006-09-03T00:09:00.000+03:30

اين بار هم سفر. انگار سفر از من جدا شدني نيست. چه لذتي دارد پريدن. خوش به حال پرنده ها. وقتي از بالاي ابرها پرواز مي كني خودت را متعلق به كدام خاك مي داني. مثل خود ابرها كه مال جايي نيستند و هستند؟ حس غربت حس غريبيست. نمي داني زير پايت چه مي گذرد اما حس مي كني با آنها كه چهل هزار فوت پايين تر زير پاي تو زندگي مي كنند نسبتي داري. چقدر نزديكند مردم دنيا به هم و خودشان نمي دانند. اين مرزهاي بين خاك و كشور و گاهي بين دل هاي ما معنيش چيست؟ ما متعلق به كجاييم؟ به آسمان نگاه كنيد. از آسمان نگاه كنيد. احساس سبكي نمي كنيد؟
يه سفر بود يك كمي دور تر از سفرهاي قبلي. از روي خليج فارس رد شدم. تا از اونجا برم قاره سبز. يه نفر منتظرم بود. چقدر خوبه كسي منتظرت باشه. كسي گاهي حالت رو بپرسه... دلم براي اينجا هم تنگ شده بود. براي شما كه اومديد و من نبودم. شما كه توي دلتون پرسيدن پس اين كجاس؟ براي همه.

آخر اين مسير تا كجاست؟ بينهايت توي چند قدمي
.

اين شرح بي نهايت

2006-08-14T23:45:00.000+03:30

من عاشق اين تصويرم شرحي ندم بهتره.

اما عكس هاي تبريز كه گفته بودم. انگار امشب اينترنت خوابش برده يا قاطي كرده كه سرعتش خوبه! از فرصت استفاده كردم سريع فقط عكس بارگذاشتم (با غذا اشتباه نشه(
گفتم كه زياد نشد عكس بگيرم. البته اينا هم غنيمتي بود.
تبريز كه دو هفته قبل بود تازه عكس هاي سفر هفته قبل هم مونده تو نوبت! از اون هم مي ذارم همراه با عكس ها مي نويسم.
فعلا خبر سفر بعدي بمونه تا موقع سفر.

اين عكس ها مال ايل گلي هست. هواي خنك و مطبوعي داشت.

اين هم يه مغازه كه خوشم اومد ازش عكس گرفتم.

خسته نيستم

2006-08-12T23:50:00.000+03:30

سه شنبه تعطيل بود ما هم از فرصت استفاده كرديم و يه سفر چهار پنج روزه رفتيم. خسته برگشتم اما هميشه خستگي سفر دلچسب و دلنشينه. كاش روح آدم خسته نشه. خستگي جسم خيلي راحت تر درمياد. امروز از صبح بايد براي يه جلسه مهم چيزي رو آماده مي كردم. آقاي معاون وزير... با چندتا مشاور مديرعامل چندتا شركت از شركت كننده هاي جلسه بودند. رفتم. وقتي برگشتم خسته تر بودم. چون از هر چيزي گفتند و شنيدند الا چيزي كه جلسه به خاطر اون تشكيل شده بود. حيف اين همه زحمت. دست خالي رفته بودم هيچ فرقي نمي كرد. اين يكي روح آدم رو خسته مي كنه. هنوز همراه هاي خوبي هستند كه با همدلي اونها خستگيم در بره. خدا رو شكر.

پ.ن : باز امشب هم سرعت اينترنت مارو كلافه كرد تا امشب هم از فرستادن عكس ها منصرف بشم. من كه از رو نمي رم. تئوري توطئه مي گه اين سرعت خراب به فيلترهاي جديد شركت مخابرات برميگرده كه از چين آوردن. الله اعلم!

نوشته هاي آبي

ت مثل تبريز، ح مثل حاج آقا!

2006-08-05T22:02:00.000+03:30

دو سه روزي تهران نبودم رفته بودم تبريز. دفعه اولم نبود اما اين بار تبريز برام خيلي دوست داشتني تر بود . به خاطر كاري كه داشتم زياد نشد داخل شهر بچرخم حسرت ديدن بعضي جاها و عكس گرفتن درست حسابي به دلم موند اما تجربه خيلي خوبي بود. به خاطر نزديكي هتل تا "ائل گلي" بيشتر تونستم از اونجا عكس بگيرم.
داخل شهر كه رد مي شيد كاملا احساس مي كنيد كه اين شهر داره توسعه پيدا مي كنه. بيشتر جاها در حال ساختن و ساز هستند.
. از حرف هاي كليشه اي كه بگذريم بايد گفت آذربايجان مخصوصا تبريز مايه افتخار ايرانه. من خودم آذري نيستم اما دوستاي آذري زيادي دارم به همين خاطر با فرهنگ و زبونشون آشنايي دارم. توي برقرار كردن ارتباط حتي با جمعي كه فقط آذري صحبت مي كرند مشكلي نداشتم.
عيد كه رفته بودم خرم آباد دلم به حال اونجا و محروميتش سوخت. شهري پر از پنانسيل كه به حال خودش رها شده اما تبريز اينطور نيست.
از طرف شركت يكي دوتا جلسه كاري داشتم با يه بخش خصوصي. اين دفعه فهميدم بخش خصوصي يعني چي. كار خصوصي يعني چي! وقتي پروژه اي كه ما در حداقل 2 سال طول مي كشد تا انجامش دهيم توي 9 ماه انجام مي دهند. وقتي مقياس زمان آنها از روز و ساعت است و مقياس ما از هفته ما و ماه مي تواني فرق دولتي با خصوصي را ببيني.
از حاج آقا كه پدرخوانده شركت بود و با كمترين صحبت بيشترين خط رو به بقيه مي داد خيلي خوشم اومد. حاج آقا كه مي گم يه پيرمرد خسته نيست. يه مرد چهل و چهار ساله شيك پوش و چابك. كسي الان بيشتر از دوهزار نفر مستقيم توي كارخونه هاي اون كار مي كنند. و عجيب اينكه همه ازش راضي بودند. يكي از كارمنداش مي گفت مثل حاج آقا توي تبريز زيادند. پيش خودم گفتم كاش زيادتر بودند و نه فقط تبريز كه همه جاي ايران. حاج آقا نشون داد كه توي ايران هنوز هم مي شه كار اقتصادي انجام داد. شايد اگه رفته بود دبي يا يه جاي ديگه الان جاي 4 تا كارخونه چيزهاي بهتري داشت اما حتم دارم كه علاوه بر جيبش داره به صدها خانواده اي فكر مي كنه كه آخر ماه وقتي حقوقشون رو ميگيرن يه لبخند رضايتمند مي زنن.
باد خنك تبريز و شب هاي خنكش درست وقتي تهران بالاي چهل درجه بود حس خوب آرامش به آدم مي داد.

پ.ن: بعد از دوشب كه معطل load شدن عكس ها بودم و نشد مطلب رو بدون عكس مجبور شدم پست كنم. عكس ها رو بعدا پست مي كنم. خدا به فرياد ما برسه با اين سرعت اينترنت.

نوشته هاي آبي

خبري از جنس زندگي

2006-08-01T01:33:00.000+03:30

خبرهايي كه مي شنويم تاثيرش روي ذهن و جسم ما زياده. خبرهاي خوب،خبرهاي بد، خبرهايي كه با شنيدنش خستگي توي تن آدم مي مونه يا برعكس.
مغز آدم هم مثل جسمش نياز به مرخصي داره. ممكنه رفته باشي يه جاي آروم و دور از هياهوي زندگي روزانه و كار به خيال خودت داري استراحت مي كني اما اينقدر فكرت به هم ريخته باشه كه نگو و نپرس. من اين چند روز مي خواستم به ذهنم مرخصي بدم. بماند كه چقدر خبرهاي ذهن مشغول كن به ما رسيد كه نگذاشت خستگيش در بياد. نمونه اش همين داستان جنگ لبنان و اسراييل! دل من كه از اين جنگ پره.
اما امروز يه خبر خيلي خوب شنيدم. خبري از جنس زندگي. درمان بيماران قطع نخاعي توي ايران. اينقدر كيف كردم كه نگو. ظاهرا توي دنيا فقط چين و روسيه تا حدودي تونسته بودند به نتيجه برسند. تلويزيون با چندتا معلول قطع نخاع كه درمان شده بودند هم مصاحبه كرد. حس زندگي حس انرژي تازه موج مي زد توي صداشون. به يه نفرشون گفت خوشحالي؟ گفت "فراتر از خوشحالي." وقتي بعد از چند سال بتوني دوباره پات رو تكون بدي چه برسه به اينكه بتوني راه بري. وقتي طرف پاهاش رو تكون مي داد انگار من بودم كه پام رو حركت مي دادم. خستگي روزم در اومد.
نوشته هاي آبي

كارمند!

2006-07-25T23:06:00.000+03:30

نسبت به اين اسم حساسيت خاصي دارم. كارمند! چيزهايي كه اينجا مي گم فقط نظر منه درست يا غلط. از كارمندها و خانوادهاي كارمندي كه تا حالا ديدم هيچ خاطره بدي ندارم. اتفاقا يه قسمت از خاطرات خوش كودكي من بر مي گرده به زندگي كارمندي آرام و شرافتمندانه پدرم، به خونه هاي سازمانيي كه توش نشسته بوديم و محله اي پر از كارمندهاي منظم و آروم بود و ما كه با بچه هاشون همبازي بوديم.
بزرگتر كه شدم احساس ديگه اي هم دارم. اين كلمه برام يه بار مفهومي ديگه هم داره. يكجور محافظه كاري يك جور فرار از ريسك هاي بزرگ. حالا خودم دلم نمي خواد يه كارمند به مفهوم كم تحرك و محافظه كار با زندگي بي تلاطم و يكنواخت باشم. فكر مي كنم تفكر كارمندي اين جرات رو از آدم مي گيره كه توي زندگيش ريسك كنه.
اين قانون شايد در مورد همه كارمندها درست نباشه اما خيلي هم بيراه نيست.
فكر مي كنم اگه توي محيط كارم احساس كنم كه يه كارمندم حتي يك كارمند نمونه، اون پويايي و تحرك لازم رو نخواهم داشت. حتي فكرش هم من رو آزار مي ده وقتي مي بينم دغدغه من بشه چيزهاي كوچك با قدم هاي محتاطانه و كوتاه.
قدم هاي بزرگ برداشتن ريسك كردن و تحول ايجاد كردن بيشتر به گروه خوني من مي خوره. مي دونم شرافت، انسانيت و تحرك به خود آدم بر مي گرده نه به كارش.

نوشته هاي آبي

جايي براي هزار بار ديدن

2006-07-21T23:25:00.000+03:30

انگار داستان سفر ما خيال تمام شدن نداره. البته نمي خواستم اينجا تبديل به يه سفر نامه بشه به همين خاطر بود كه هر از چندي هم مطالب ديگه اي مي آوردم.
از اصفهان اولين چيزي كه به ذهن مياد ميدون نقش جهان ( اگه شنيديد ميدان امام منظور اينجاست) هست و پل هاي تاريخيش. اين بار بريم سراغ ميدون نقش جهان.

اينجا قلب زيبايي اصفهانه. هر طرف ميدون يه چيزي براي ديدن داره. عالي قاپو غرب، مسجد شيخ لطف الله سمت شرق، بازار قيصريه شمال و مسجد شاه( حالا اسم شده مسجد امام اما ظاهرا منظور از شاه، شاه عباس بوده!) سمت جنوب. نه دلم مي خواد زياد توضيح بدم و نوشته ام طولاني بشه و نه دلم مياد از ديده هام نگم.
روزي كه من رفتم ميدون، براي تعميرات مسجد شيخ لطف الله و عالي قاپو تعطيل بودند كه من فقط تونستم از بيرون عكس بگيرم.

اين عالي قاپو كه كاش مي شد داخلش هم رفت. امسال اصفهان شده پايتخت فرهنگي جهان اسلام و بهمين خاطر پرچم همه كشورهاي اسلامي توي استخر روبروي عالي قاپو افراشته شده.

اين هم مسجد شيخ لطف الله كه مسجدي با گنبدي بسيار زيبا با زمينه اي كرم رنگ ( و نه آبي) بدون
مناره ساخته شده.

هنوز به مسجد شاه نرسيده مبهوت عظمت اين بنا مي شي. من چند بار رفتم و هر بار انگار ديدني تر از قبل هست برام. كنار در ورودي پاي مناره ها كه بياستي و آسمون رو نگاه كني چنان عظمت و آرامشي به آدم دست مي ده كه وصف نشدني!

رنگ هاي آبي اينجا بي نظيره (بابا از خودم تعريف نمي كنم بريد بينيد!) شاهكار. شاهكار.

تركيب رنگ و نقش، تركيب معماري و هنر، تركيب فرهنگ و اصالت رو مي شه اينجا باهم ديد. مسجدي كه چندصد سال قدمت داره و از بمبارون و جنگ هم خوشبختانه جون سالم بدر برده. البته تقريبا. چون نزديك اين محل هم توي جنگ بمبارون شد و صدماتي بهش زد.

بايد يه بار شب ببينيد يه بار روز چون انگار دو جاي مختلف رو ديد.

بازار هم كه بصورت سنتي مورد علاقه ما ايراني هاست. از همه چيز مي شه توي اين بازار پيدا كرد. من از اين مغازه خوشم اومد عطر اون فضا هنوز توي ذهنم هست.

و چند نا زيبايي. من يه روز جمعه رفتم نقش جهان. با تعجب ديدم كه ملت براي پيك نيك با بساط و زيرانداز اومدن. خيلي صحنه زشتي بود. تمام زيبايي اينجا رو تحت تاثير قرار داده بود. پرسيدم كه چرا جلو اين كار گرفته نمي شه؟ گفتند بيشتر اينها مسافر و مردم محلي هستند كه از قديمي و پايين شهر ميان اينجا و به عنوان پارك اينجا ميان. چون اينجا به اونها نزديكه ميان اينجا. كاش مي شد يه فكري به حال اين مشكل كرد. يه فكري به حال مردم يه فكري به حال اين بناها. كي مسوول هست؟ انگار كنار هر زيبايي بايد يه نازيبايي بياريم و بعد از يه مدت هم بهش عادت كنيم.

نوشته هاي آبي

چطور مي شه موفق شد؟

2006-07-19T23:19:00.000+03:30

امروز با دوستم صحبت مي كردم. بحث كشيد به موفقيت و عدم موفقيت. گفت به نظرت اگه بخواهيم بگيم چند عامل براي شكست يا موفقيت آدم بشماريم چي مهمتر از بقيه است؟
گفتم
1- داشتن اعتماد به نفس
2- داشتن هدف
3- نداشتن ترس
4- بزرگ فكر كردن
5- تنبل نبودن
اينها اينقدر مهم هستند كه بودنشون يعني پيشرفت، نبودنشون يعني سكون. هر كدومشون مي تونن بشن آفت بقيه. همه چهارتا اول رو داشته باشي و تنبلي اجازه تحرك نده انگار كه هيچ كدومشون رو نداري.
راستش خودم هم رفتم تو فكر كدوم مهمتره؟ شايد چيزي ديگه باشه كه به ذهن من نرسيده

بي ارتباط:

غروب هميشه هم دلگير نيست.

.
نوشته هاي آبي

حرف هاي يك مرد

2006-07-17T00:35:00.000+03:30

خيلي راحت مي توان نوشت روز زن بر شما مبارك.
اما خيلي چيزها را يادمان مي رود كه بنويسم. يادمان مي رود كه مردها بيشتر از اين مديون شما هستند. حرف هاي قشنگ زدن راحت تر است از اينكه واقعيت را قبول كنيم. مرد ها مرد بودنشان را زودتر يادشان مي رود تا زن ها زن بودنشان را.
به قول يك نفر مادرها هيچوقت به مرخصي نمي روند.
توي ذهنمان دنبال مثال نقض نگرديم از آنها كه به هر دليل نتوانستند زن باشند اين هم مثل هزاران مردي كه نتوانستند مرد باشند.
تشكر كردن و هديه خريدن براي مادر، همسر، خواهر، همراه يا براي دوست خوب است اما زيبا فكر كردن در مورد زن ها از همه چيز مهمتر است. زن نياز به هديه و تشكر ندارد. ما بايد عوض شويم.
اين روز را بهانه مي كنم كه بگويم ما آدم ها تا حالا خيلي چيزها يادمان رفته. يادمان باشد كه ما انسانيم. زن يا مرد. لااقل اين يكي را فراموش نكنيم.

نوشته هاي آبي

انتظار، خوب يا بد؟

2006-07-14T23:27:00.000+03:30

راستش انتظار داشتن و منتظر بودن هم خوبه هم بد. چقدر دلگير كننده است وقتي كه حس كني هيچ وقت هيچ كسي منتظرت نيست. خيلي حس بدي به آدم دست مي ده. انتظار يه جور اميده و ما به اميد زنده.
بعضي وقتها هم ما منتظريم اما از يه نوع ديگه. اينكه منتظريم كسي كاري برامون بكنه. منتظريم يه حادثه اتفاق بيفته شايد يه جور معجزه اما خودمون فقط بشينيم و منتظر باشيم. بدترين انتظارها اين نوع انتظاره. منتظريم كسي قدمي برداره اما خودمون بشينيم. نه، اين انتظار وجودمون رو زير سوال مي بره. اين وسط ما چكاره ايم؟
خيلي وقت ها از كسي انتظار داريم اما براي انتظاربهتره يادمون باشه قدم اول را قبلا خود ما برداشتيم. اگه انتظار كوچكي مثل انتظار يك ايميل ساده، يك تلفن ناقابل، يك تشكر خشك و خالي و ...
يا انتظار بزرگتري مثل انتظار شنيدن "دوستت دارم" از زبان كسي كه دوستش داريم يا بخشش از طرف كسي كه ما ناراحتش كرديم
وقتي دو طرف منتظر هم باشند هيچوقت به هم نمي رسند. در ضمن اگه حد توقع خودمون رو براي خودمون تعريف كنيم خيلي راحت تر زندگي مي كنيم. حتي از خودمون به اندازه خودمون توقع داشته باشيم. نه كمتر نه بيشتر. كمترش تنبلي مياره بيشترش هم نا اميدي.

پ.ن. شايد كمي بحث انتظار با توقع قاطي شد اما خيلي هم دور از هم نيست. به نظرم منتظر بودن هم نوعي توقع داشتنه.

نوشته هاي آبي

مغز هاي فرار نكرده

2006-07-11T22:19:00.000+03:30

اينقدر ميگن فرار مغزها فرار مغزها اين مطلب رو بخونيد تا بفهميد هنوز همه مغزها از ايران فرار نكردن!
امروز روزنامه دنياي اقتصاد را مي خوندم. از يه روش ابتكاري جديد براي دزدي از كارت هاي اعتباري و دستگاه هاي ATM (خودپرداز) نوشته بود اين هم مراحل دزدي جديد:
1- كساني كه كيف قاپي كنند كارت هاي اعتباري كه رمزش رو ندارند رو از اين راه طريق مورد استفاده قرار مي دن
2- طرف كنار دستگاه ATM مي ايسته و وقتي كسي مشكلي توي دريافت پول داشت ( كه اين روزها مشكل هم كم نيست) مياد وسط كه به شما كمك كنه. كارت شما رو مي گيره سريع با يه كارت دزدي عوض مي كنه مي ذاره توي دستگاه از شما مي خواد كه رمز رو خودتون وارد كنيد خودش ميره كنار اما حواسش هست كه رمز شما چيه. كارت دزدي هم به دليل رمز اشتباه توي دستگاه گير مي كنه و تمام.
3- چون توي يك روز نمي شه بيشتر از 160 هزار تومن از ATM پول گرفت يه زمان كه بانك بسته است مياد كنار يه دستگاه به كسايي كه دارن پول مي گيرن مي گه من به پول احتياج دارم اما بيشتر از 160 تومن نمي تونم بردارم لطفا من از كارت خودم (همون كارتي كه از نفر اول كش رفته و رمزش رو هم فهميده!) به كارت شما پول انتقال مي دم شما پول رو بگيريد از كارت خودتون به من بديد. مردم هم كه مي بينند ضرري نمي كنند قبول مي كنن و با چند بار انتقال كارت به كارت حساب طرف رو خالي مي كنن!
بعبارت ديگه "دزدي در 3 سوت"
با اين تفسير هيچ پولي نياز نيست به حساب جناب دزد بره كه لو بره و بعد از پيگيري هم معلوم مي شه كه اين پول از حساب افرادي كه روحشون خبر نداشته جابجا شده و خلاصه دزد اصلي گذاشته رفته.
گفتم بابا IQ بابا پيشرفت بابا تكنولوژي بابا اقتصاد اين ديگه آخرش بود. كسي كه تونسته اين پروسه رو طراحي كنه، آدم كم هوش يا دزد عادي نبوده. البته معلومه كه اگه اين همه فكر رو مي زدن به كار صد البته كه اين درآمد بي دردسر توش نبود. اما واقعا در ازاي اين همه مغز كه توي دزدي داره استفاده مي شه چندتا مغز براي آبادي و ساختن ايران داره استفاده مي شه. امان از اين اقتصاد بيمار. آدم دلش ميگيره . امان...
نوشته هاي آبي

همين يك فايده ما را بس

2006-07-09T00:37:00.000+03:30

شايد اين سوال بود كه به فكرم انداخت كمي در مورد اين قضيه بيشتر فكر كنم. اين دفعه بلند بلند فكر كنم.
از سال 80 بود كه وبلاگ ها رو مي خوندم. خيلي از اونها كه به دنيا اومدند رشد كردند و بعضي هاشون تموم شدند.
وبلاگ ها اول بيشتر روزمره ها رو ثبت مي كردند اما كم كم تخصصي تر شدند. حالا ديگه همه جور وبلاگي داشتيم. من هميشه براي خودم مي نوشتم. گاهي براي دوستام مخصوصا اونها كه نقطه مشترك زيادتري داشتيم. همون چند نفر تشويقم مي كردند كه وبلاگي راه بندازم از چيزهايي كه براي اونها مي گم با بقيه بگم. نوشته هام دغددغه ها گاهي درددل ها و شايد چندباري همفكري و هم نظري بود با چند دوست محدود. همون ها بودند كه مشوق اصلي من شدند و جالب اينكه به هيچ كس نگفتم كه اينجا راه افتاده! فقط شما مي دونيد!
با نارنجي دوست خيلي عزيزم كه حالا مدتي هست اينجا نمي نويسه (اميدوارم سرش خلوت تر بشه و نوشتنش رو شروع كنه) خواستيم از نظراتمون و دلمشغولي هامون بنويسم. با دوستان جديدي - جدا از اينكه كي هستيم- آشنا بشيم. و راهش انداختيم.
بعد از چند سال حالا احساس متفاوتي داشتم به وبلاگ. قبل از اين ها خوندن يه مطلب موافق يا مخالف نظراتم تحريكم مي كرد كه من هم بنويسم و نظرم رو بگم. حسي كه الان كمتر دارم. فكر مي كنم نسبت به هر چيزي نبايد به سرعت واكنش نشون داد. زمان خيلي چيزها رو روشن مي كنه نياز نيست به جنجال و وبلاگ كشيده بشه. مشكلي كه مي ديدم و هنوز مي بينم.
آفت هايي توي وبلاگ ها بود هنوز هم هست. روزمرگي، جنجال، تهمت و برچسب زني كه صد البته اگه فقط اينها بود هيچوقت سراغش نمي رفتم.
از اون طرف هم ديدم. وبلاگ هايي كه منطقي اند. چيزهايي براي گفتن دارند ياد مي دند. ياد مي گيرند. شايد هم نظر با من نباشند اما احترام گذاشتن به عقيده و انسانيت ديگران رو بلدند.
مي دونيد آخه من نه اونقدر تنها بودم كه فقط براي دوست پيدا كردن بنويسم (به قول يكي از دوستام كه به من مي گفت تو اگه يه وبلاگ مي زدي و فقط چند صدتا دوست داخل آدرس بوكت بهت سر بزنند هميشه مطلب براي بحث كردن داشتي) نه دنبال مشهور شدن و سر و صدا بودم. حالا از اون همه دوستم فقط 2 نفر از اينجا خبر دارن. الان دوستاي جديدي پيدا كردم كه شايد نه به اندازه اون ليست پر تعداد باشند اما از خيلي از اونها با هم همدل تريم. اين خودش ارزش داره.
مهمتر از اون دلم مي خواست ياد بگيرم خيلي چيزها هست. هر كدوم از ما هر جا هستيم بايد يه چرخ به گردونه روزگار بديم. اگه اين انرژي ها نباشه خوب نمي چرخه. من وقتي احساس مفيد بودن مي كنم كه نقشم رو توي اين چرخه، مثبت ببينم.
مطمئنم كه اينجا خيلي ايده هاي قشنگ مي شه داد كه هم عملي باشه و هم به بقيه و خودمون كمك كنه.

حالا نگران اينم كه كسي كه اينجا مياد و نوشته من رو مي خونه چقدر منطقي به نظرش بياد؟ چقدر احساس احترام كنه؟ چقدر درست مي نويسم (هم از نظر محتوا هم از نظر نگارش)؟ چقدر تونستم خودم رو از آفت هايي كه گفتم حفظ كنم؟ چون معتقدم كه
"ما براي وصل كردن آمديم ني براي فصل كردن آمديم"
گاهي براي بعضي نوشته ها فكر مي كنم تنها خواننده اش خودم هستم. اما نه نا اميد ميشم و نه ناراحت و نه دلم مي خواد در وبلاگ رو ببندم و برم.
بعضي از چيزهايي كه تا الان ياد گرفتم و اگه اينجا نبود ياد نمي گرفتم و بعضي از دوستاني كه پيدا كردم ارزشش رو داشت.
من مطمئنم با همين حلقه دوستان وبلاگي كارهاي قشنگي مي شه كرد. يه دايره كه هرچي بزرگتر بشه ارزش افزوده اش بيشتر مي شه. كافيه حلقه مربوط به خودمون رو پيدا كنيم يا درست كنيم.
گاهي اينقدر فكر و ايده توي ذهنم مياد كه ديوانه ام مي كنه.به خودم مي گم اگه كسي نباشه كه باهم به چرخيدن اين چرخ كمك كنيم، خودم تنها اينكار رو مي كنم. مطمئنم كه تنها نمي مونم.
با همين وبلاگ مي شه خودمون رو تغيير بديم. و در بعضي از جنبه ها جامعه رو تغيير بديم (هم مثبت هم منفي).
وبلاگ قدرت تحملم رو زياد كرد. نسبت به چيزهايي كه موافق نظرم نيست. نسبت به نقدها و گاهي بي احترامي ها. همين يك فايده ما را بس.

دلم مي خواد دوباره كنار اين جوي آب خستگي در كنم . شروع...
نوشته هاي آبي

اصفهان شهر فرهنگ ها

2006-07-05T22:44:00.000+03:30

سفرم به اصفهان نيمه كاره مونده بود. مي خواستم تمومش كنم اما دلم نيومد كه از بعضي چيزها نگم.
مسجد علي- وقتي توي ميدون كهنه از مسجد جمعه بيرون بيايي همون حوالي آدرس مسجد علي رو بپرسي ميگن پياده هم مي توني بري. پياده راه مي افتي توي كوچه هايي كه هنوز بعد از سالها كهنه اند. بي خود نيست به اين ميدون مي گن ميدون كهنه. وقتي كنار سقاخونه بوي كاهگل و گرد و خاك مي خوره بهت يادت مي ره كه الان قرن 21 و توي يكي از بزرگترين شهرهاي ايراني. از اين پيرمردهايي كه انگار سالهاست اينجا نشستن مي پرسي مسجد علي كجاس؟

با خنده و با لهجه غليظ اصفهاني مگن "يوخده(يه كمي) جولو تر" راست مي گن اصلا اين مناره از دور هم پيداس. مسجدي قديمي كه يك مناره داره. اما جالبه كه مسجد تعطيله! توش نشد بريم. از بيرون عكس گرفتم.

و درست روبروي مسجد يه جايي كه يه زماني خيلي معروف بوده. "هارون ولايت" يا به قول اصفهاني ها "هارونه ولات" كه خيلي از مذهبي ها بهش معتدند ولي بعضي ها مي گن اين امام زاده از نوع دست ساز صفوي هست. مكرم اصفهاني يه شعر به لهجه اصفهاني داره كه توش به خرافه هاي رايج بين مردم گير داده از جمله اين اما زاده.

دلم مي خواست محله جويباره محله يهودي نشين اصفهان رو هم مي رفتم. محله اي خيلي قديمي كه بين اصفهاني ها معروف به "جوباره" هست. امروزه مي گن حدود 2000 تا يهودي توي اصفهان زندگي مي كنن. و گم نام تر از ارمني ها به كسب و كار مشغولند. كنيسه يهودي ها گوشه ميدون شاه عباس -كه الان به خاطر اينكه يهودي ها رو بيشتر اذيت كنن اسمش شده ميدون "فلسطين"- قرار گرفته. كاسب هاي يهودي روزهاي شنبه تعطيلند.
وقتي از يهودي و ارمني و زرتشتي و مسلمون با هم توي يه شهر زندگي كنن واقعا بايد گفت كه اين شهر شهر فرهنگ هاست.
عصر وقتي كه خسته كنار زاينده رود قدم مي زني بي اختيار ياد ترانه تاج اصفهاني مي افتي كه " به اصفهان آ" به حال اين كارگرهايي كه بعد از يه روز كار كردن كفش هاشون رو در آوردن و پاشون رو گذاشتن تو آب غبطه مي خوري يواشكي مي گي خوش به حالشون. نمي دوني اونا چي توي دلشون مي گذره. هنوز تمام نشده باز مي نويسم.

پ. ن : يه جايي توي نوشته هام نوشته بودم جهود جاي يهودي. نارنجي به من گفت كه اين كلمه مناسب نيست يه جور توهين هست به يهودي ها – از اين بي اطلاعي خودم شرمنده شدم. قصد توهين نداشتم.

تيرگان

2006-07-04T23:07:00.000+03:30

"گفته بودم زندگي زيباست" امروز روز 13 تيرماه بود. شايد خيلي هامون يادمون نبود كه امروز روز "تيرگان" بوده. روزي كه مثل نوروز و سده براي ايران باستان اهميت داشته. امروز روزي هست كه آرش تير افسانه اي خودش رو پرتاب مي كنه تا مرزهاي ايران مشخص بشه. اين اسطوره هامون چقدر قشنگند. شعر آرش سياوش كسرايي رو خونديد؟ چه حسي بهتون دست مي ده وقتي مي خونيدش؟
در مورد تيرگان اگه مي خواهيد بيشتر بدونيد بريد اينجا اگه بيشتر حوصله داريد اينجا و اينجا هم خوبه.
"آري ، آري، زندگي زيباست ؛
زندگي آتشگهي ديرنده پا برجاست ؛
گر بيفروزيش، رقص شعله اش در هر كران پيداست ؛
ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست .
زندگاني شعله مي خواهد .››

نوشته هاي آبي

كوتاه از دلم

2006-07-03T18:10:00.000+03:30

بعضي حرف ها را مي شود زد ولي نمي توان نوشت.
بعضي چيزها را مي شود نوشت اما نمي شود گفت.
با حرف هايي كه نه مي شود گفت نه مي شود نوشت چه كنم؟

نوشته هاي آبي

چه مي كنه اين 5S !

2006-06-30T23:53:00.000+03:30

ديروز و امروز يه مقدار از وقتم رو گذاشتم براي مرتب و منظم كردن وسايل و كتاب ها و فايل هام. راستش ما توي ايران يه سنت به اسم خونه تكوني داريم كه البته بيشتر سالي يكبار و نزديك عيد انجام مي شه. ژاپني ها هم يه سيستم دارن به اسم 5S كه در كل از پنج تا S كه اول كلمه هاي ژاپني هست درست شده. حالا نمي خوام بحثش رو باز كنم اما به نظرم خيلي خوبه كه ما ها براي كاراي شخصي خودمون هم اين سيستم رو پياده كنيم. مخصوصا بي نظم تر ها كه واجب هست اين كار رو بكنن.
1- پاكسازي Sei-ri: هرچي آشغال و چيز بدرد نخور داري بنداز دور
ما هميشه اطرافمون پر از چيزهايي هست كه به درد نمي خوره اما نگهشون داشتيم اصلي ترين عامل بي نظمي همين چيزهاست. بيشتر ما به اميد اينكه يه روزي يه چيزي به درد بخوره نگهش مي داريم اون هم جايي كه كنار باقي چيزهاي ارزشمند جا اشغال كنه. كافيه يه نگاه به اطراف بندازيم تا ببينيم حداقل چندتا چيز به درد نخور الان نگهداشتيم و مدت هاست هم استفاده نكرديم.
2- نظم و ترتيب Sei-ton : اينجا مي رسيم به ايجاد نظم اين ديگه نياز به توضيح نداره. هر چيزي سرجاي خودش. يه جوري چيزهاي كه لازم داريم بچينيم كه براي رسيدن بهش نياز به دنبال گشتن نباشه.
3- نظافت Sei-so : حالا نوبت تميز كردن هست. گرد گيري و دستمال كشيدن و برق انداختن. من عاشق اين كارم.
4- استاندار كردن Sei-ke-tsu : فكر كنم ديگه خيلي قلمبه سلمبه شد! چيكار مي شه كرد بايد نظم و ترتيبي كه ايجاد كرديم بصورت استاندارد دربياريم. ( بيشتر به درد شركت و محيط كارمون مي خوره كه نظم ما با بقيه در ارتباط هست. يه چيزي مثل تهيه دستورالعمل)
5- فرهنگ سازي Shi-tsu-ke : آدم ياد شوهر هانيكو مي افته آقاي شينوسكه! اما چيزي كه ما توش لنگ مي زنيم همين قسمت هست. يعني همه كارها رو انجام مي ديم. اما نمي توينم بصورت يه فرهنگ جا افتاده وضعيت رو نگهداريم. يعني كافي يه روز بعد از درست كردن اتاق بهش نگاه كنيم. شده بهم ريخته درست عين روز اولش. البته هم اتاقي و شوهر و بچه هم دليل خوبي براي اين بهم ريختگي هستند.
اين پست يه كم زيادي علمي شد اما به امتحانش مي ارزه خوب حالا بد نيست يه بار هم كه شده اينجوريش رو امتحان كنيد. ژاپني ها كارهاشون بي حكمت نيست.

نوشته هاي آبي

من هم تا الان رفته بودم اگر....

2006-06-27T22:47:00.000+03:30

اين هفته سعي كردم به همه چيز يه جور ديگه نگاه كنم. همه حرف هايي كه در مورد موضوع رفتن يا ماندن ايران ذهنم رو به خودش مشغول كرده بود. خيلي حرف ها گفته شد و خيلي ها نظراتشون رو گفتند. دسته بندي و جمع بندي بعضي از دوستان هم خيلي جالب بود.
راستش آدم وقتي نسبت به يه موضوع يه نظري داره ممكنه از موضع خودش جوري به مسايل نگاه كنه يه قسمت از واقعيت رو نبينه. تعصب، غرور و عدم آگاهي باعث مي شه كه يه مقدار از واقعيت دور بشيم. البته اشتباه نشه با اينكه نتونيم از نظر خودمون دفاع كنيم. هر كسي بايد بتونه از نظر و عقيده خودش دفاع كنه اما نه با تعصب و يكسو نگري.
نظرات مختلفي رو خونديم. با خوندن هركدوم يه حسي توي آدم بوجود مياد. بعضي هاشون قابل تحسين و عميق بودند. خوندن بعضي هاشون هم به آدم برمي خورد. نه قانون كلي مي شه صادر كرد نه كسي رو متهم كرد نه سرزنش.
چه اونها كه رفتند براي هميشه، چه اونها كه موندند براي هميشه، چه اونها كه رفتند كه برگردند و هم اونها كه دنبال رفتن هستند همه دليلي، توجيهي‌ يا محركي براي اين تصميم خودشون داشتند. تمام چيزهايي هم كه گفته شده مطلق نيستند و بسته به شرايط مي تونه عوض بشه.
شايد من تا الان رفته بودم اگه توي محيطم با توهين و پارتي بازي و تحقير مواجه بودم. من هم ميرم اگه حس كنم كه نمي تونم توي شرايطي دوام بيارم و تحملش كنم. حتما كسايي هم كه به دليلي رفتند اگه اون عامل رفتنشون برداشته بشه انگيزه بيشتري براي برگشتن خواهند داشت و اونهايي كه بين رفتن و ماندن دو دل موندن فقط يه وزنه ديگه مي خوان تا ببيند كدوم كفه ترازو سنگين تر مي شه. راستي اين وزنه رو كي توي ترازوي ما مي ذاره؟

نوشته هاي آبي

چرا تا حالا ايران مانده ام؟

2006-06-21T22:56:00.000+03:30

تو بگو كدام مهمتر است

از ديشب فكرم مشغول اين سوال انار بود كه چرا ايران مونده ام؟ اولين چيزي كه به ذهن آدم مي رسه اينه كه اصلا مي تونسته بره و نرفته؟ اصلا شرايطش طوري بوده كه بتونه بره يا نه؟
شرايط رو مي شه هم بوجود آورد و هم ممكنه پيش بياد. من خودم فكر مي كنم هم مي تونستم شرايطش رو براي خودم بوجود بيارم و هم شرايطش برام بوده. اما تا الان اين تصميم رو نداشتم.
شرايط محيطي- راستش اينطوري نبوده كه تا الان خارج نرفته باشم. يعني يك نگاه از داخل ايران به خارج و برداشت ها و قضاوت هاي شخصي كه همه اش واقع بينانه نيست. مشكلي كه امير دوستم همين الان هم داره و به نظرم يك نگاه واقع بينانه نيست. امير الان داره فوق تخصص خودش رو توي ارتوپدي مي گيره درآمد خوبي هم اينجا داره. مي گه مي دونم اگه برم هم شغلي كه اينجا دارم ندارم هم جايگاهم پايين تر خواهد بود اما من اونجا آرامش دارم. من ميرم چون از اينجا خسته شدم. به نظر من خارج رو براي تنوع مي خواد. اگه يه مدت اونجا باشه حتما نظرش عوض مي شه.
تا حالا چندتا كشور اروپايي و غير اروپايي رفتم. البته مدت زيادي نبودم كه به خودم اجازه قضاوت بدم اما همين قدر مي دونم كه نظرم با قبل از رفتنم فرق كرد. شايد دليلش اين بود كه خيلي زود و زماني كه بعضي ها آروزوشون خوردن يك ويزاي شنگن يك ماهه توي پاسشون بود من ويزاي 6 ماهه داشتم. هيجان سفر اولم رو منكر نيستم وقتي به فرانسه مي رفتم. اما نه پاريس با همه زيبايي هاي اعجاب انگيزش شهر رويايي من بود و نه من دلم مي خواست شهر سكونت و زندگي من باشه.
ويژگيهاي شخصي- يكي از بزرگترين دلايلي كه افراد حاضر مي شن ترك وطن بكنن كنار نيامدن با شرايط محيط زندگيشون هست. اين سازگاري و كنار آمدن يا نيامدن به فرد برمي گرده. نمي شه گفت خوبه يا بد فقط يه تفاوت هست مثل هزاران تفاوتي كه بين آدم ها هست. من با جامعه ايران مشكل جدي ندارم كه نتونم بپذيرمش. همين جا توي وبلاگ چندبار نقد جدي به كارهاي ضدفرهنگي خودمون كردم مثل عدم مطالعه و ... اما پذيرفتم كه اينها مشكلات ما هستند. من موندم چون اگرچه اينها آزارم مي ده اما مي تونم تحملشون كنم و درعوض به چيزهايي كه اينجا دارم فكر مي كنم. بايد واقع بين بود. به قول رضا دوستم كه الان كانادا زندگي مي كنه اينجا يه چيزهايي داري كه اصلا حسابشون نمي كني وقتي رفتي مي فهمي كه چقدر ارزش داشتند برات و اينجا دستت از اونها كوتاه هست. مي گفت همين كوهي كه جمعه با بچه ها مي رفتيم همين خيابوني كه دبيرستانم توش بود همين مادري هميشه خستگي هاي دلت رو پيشش خالي مي كردي و خاك پدري كه وقتي دلت مي گرفت مي رفتي اونجا ازم گرفته شده. رضا رفت كه اقامت كانادا رو بگيره و مجبوره چند سالي اونجا بمونه.
من هم مثل خيلي از شما آدم بي دردي نيستم كه هرچي ديدم ناراحت نشم و برام مهم نباشه. وقتي مي گم با شرايط كنار ميام منظورم بي خيالي و بي دردي نيست. من هم وقتي ميرم كوه و يه نفر بي دليل گير بده اعصابم بهم ميريزه. من هم وقتي مجبورم توي محيط كار مواظب حرف زدنم با تلفن باشم چون همه مي دونن كنترل مي شه حس خوبي ندارم. من هم وقتي مي خوام برم توي يك وب سايت معمولي و يه نفر ديگه تصميم گرفته اين حق رو از من بگيره ناراحت مي شم. من وقتي توي تماشاي فوتبال مجبورم صحنه يك گل رو ده بار ببينم تا شادي تماشاگران سانسور بشه حس مي كنم با شعورم بازي شده. موندن من تاييد اين كمبود ها نيست.

يك دليل مهم ديگر– اگه بچه اول خونه باشي همه هم بهت وابسته باشن برات سخته بخواهي يه بي خيال خيلي چيزها بشي. محور بودن توي يه خانواده با همه خوبي هاش بدي هايي هم داره. ديگه پارامترهاي تصميم گيرت بيشتر مي شه. چون فقط خودت نيستي.
يك نمونه – امروز تو شركت جلسه داشتيم. يه همكار خانم دارم كه برادرهاش مهاجرت كردن و خودش هم شديدا دنبالش هست. كنار دستم نشسته بود ديدم حواسش به جلسه نيست. روي يك كاغد نوشتم چرا ايران ماندم؟ چرا از ايران رفتم؟ با تعجب نگام كرد گفت ديشب با پدر مادرم دو ساعت و نيم بحث اين رو داشتم. پدرم چيزي بهت گفته؟ ( پدرش رو مي شناسم آخه) گفتم نه اتفاقي بوده. پرسيدم حالا تصميمت چي شده؟ رفت تو فكر فقط يه چيز گفت و باقيش رو نوشت
گفت" من مي خواستم برم، الان هم مي خوام برم، آخرش هم مي رم اما يه روز فكر مي كردم كه برنمي گردم اما الان ديگه مطمئن نيستم كه بمونم...
نوشت:" براي نوستالژي،براي خاطره، براي نسيان،شايد غم نسيان. براي عشق براي لجبازي براي فرار از نداشته ها، براي نخواستن يا خواستن. براي بودن يا نبودن، براي ترس، براي آرزو، براي بايد ها و نبايد ها، براي هست ها نيست ها.
براي عدالت، براي آزادي براي امنيت، براي ذهن براي اسارت و شايد براي ديگري...
نمي دانم دقيقا كدام براي كدام!!!
ديدم خيلي توي فكر رفته بعد بهم قول داد برام بنويسه. گفت تا شنبه.
من باز م حرف دارم. اين پست خيلي طولاني شد. باقيش رو مي ذارم براي بعد.

نوشته هاي آبي

2006-06-20T23:14:00.000+03:30

يادم رفت چكار مي خواستم بكنم!

گاهي وسط كارهايي كه مي خواهي انجام بدي اتفاق هايي مي افته كه اگه حواست نباشه به كلي يادت مي ره چكار مي خواستي بكني. خيلي از ما مرد كارهاي ناتمام و نيمه كاره هستيم. بهتره بگم مرد ناتمام( اشتباه نشود منظورم تبعيض جنسي نبود به خدا) بگوييم انسان ناتمام.
هميشه از نبودن وقت هم ناله مي كنيم. يك كاري كه مي خواهيم بكنيم وسطش هزار بار تصميم عوض مي كنيم. از دست اين جور آدم ها خيلي خسته مي شم. خدا نكنه از تو نظر هم بخوان! بابا انصاف نيست تو كه خودت تكليفت با خودت مشخص نيست ميايي ذهن يكي ديگه رو هم مشغول مي كني.
لازم نيست هميشه كاري بزرگي انجام بديم. مهم اينه كه بدونيم چيكار مي خواهيم بكنيم. اين خودش كار بزرگي هست.
انار يه سووال جالبي كرده. پرسيده چرا از ايران بيرون اومدين؟ چرا تصميم گرفتيد ايران بمونيد؟ من كه براي زندگي از ايران خارج نشدم اما خيلي از دوستام رفتند هر كدوم هم به يه دليل.
تحصيل دليل موجهي بود براي خيلي هاشون كه الان يا تمام كردن يا دارن تمام مي كنند اما قصد برگشتن ندارن. يكي دونفر ديگه هم مي شناسم كه اصلا استاندارشون ايراني نبود. يعني اينقدر آدم سيستماتيكي بودند كه توي محيط بي سيستم اينجا داشتند ديوانه مي شدند. يه نفرشون هم تكليفش با خودش معلوم نبود(رجوع شود به قسمت بالاي نوشته) مي گفت حيف من كه اينجام. به عنوان ادامه تحصيل با هزار زور و تلاش رفت. حالا هم گاهي مي گه نه اينجا آخرش خارجي هستيم من بر مي گردم.
راه دور نريم همين تهران خودمون. خيلي ها كه حتي دانشگاه تهران قبول مي شن همين جا موندگار مي شن. يه آماري ديدم كه حدود 80 درصد شهرستاني ها كه تهران درس خوندند ماندند و تهراني شدند! خارج كه جاي خود داره.
در مورد اينكه چرا من ايران موندم بايد مفصل تر بنويسم.

نوشته هاي آبي

2006-06-16T13:15:00.000+03:30

اين نيمه را از دست ندهيد – 1

قبل از اينكه به مطلب اصلي بپردازم بگم كه ديشب شبكه ملي چينCCTV9 ، مراسم اجلاس كشوردهاي SCO بصورت زنده پخش مي كرد. واقعا زيبا بود. از همه كشورهاي عضو و مهمان كه فكر كنم حدود 10 كشور بودند از جلمه ايران برنامه موسيقي و رقص گذاشته بودند. البته از ايران فقط موسيقي سنتي بدون رقص و بدون صداي زن اجرا شد. برنامه روسيه و ازبكستان خيلي جالب بود.
اول اسم هر كشور رو مي خوندن گروه مربوط به اون كشور مي آمدند. جالب بود كه گروه موسيقي ايران به شدت مورد تشويق قرار گرفت.
شعاري كه مرتب تكرار مي كردند اين بود كه " We live in the same sky " بعد يك گروه از نوازندگان چيني با سازهاي خودشون موسيقي همه كشورهاي ميهمان رو اجرا كردند و پشت سر اونها روي يك پرده بزرگ تصاوير مربوط به آثار ديدني اون كشور نمايش داده مي شد. در آخرين بخش يك ملودي ساخته بودند كه رقصنده مربوط به هر كشور مي آمد و خواننده به زبان خودشون يك بيت از شعر رو مي خوند. ايران فقط يه آقاي جواني آمد و شعر فارسي رو خوند و به جاي رقصنده فقط مجبور شد كه دست بزنه.
.آقا ايرانيه سمت چپ با لباس سفيد عكس ايستاده دست مي زنه.عكس از اينجاست

خوب حالا بريم سراغ نيمه خودمان. حتما مي پرسيد كدوم نيمه؟ منظورم همان نصف جهان هست.
از اصفهان حتما زياد شنيديد يا ديديد. اما شرط مي بندم كه بيشترش از ميدان نقش جهان و عالي قاپو بوده. سفرم به اصفهان رو از غرب اين شهر شروع مي كنم. خياباني طولاني به اسم آتشگاه كه اصفهان رو به نجف آباد وصل مي كنه. خياباني كه دو طرفش پوشيده از باغ هاي انبوه ميوه و از كمي بعد تر از ارديبهشت، شاليزارهاي برنج هست. برنج اين منطقه معروف به برنج لنجان طعم و عطر خوبي داره. دليل اصلي اينكه اسم اين خيابان آتشگاه هست وجود يك كوه به همين اسم توي اين خيابان هست. بالاي اين كوه يك آتشكده قديمي كه خرابه هايي از اون باقي مونده وجود داره. كه توي عكس مي بينيم.

آتشگاه رو كه به سمت اصفهان بياييم مي رسيم به منارجنبان. الان مثل قديم اجازه نمي دن كه مردم بالاي مناره ها برن و تكونشون بدن. سرهر ساعت يك نفر ميره بالا تكون مي ده و بقيه تماشا مي كنن.
هنوز خيلي ها خودشون نديدن اما من هم خودم چند سال قبل بالاي مناره رفتم و هم توي اين سفر ديدم كه وقتي يكي رو تكون مدن اون يكي تكون مي خوره. براي تاييد صحت اين كار يك زنگوله به مناره اولي بستند يكي هم به مناره دومي كه وقتي يكي رو تكون مي خوره صداي هر دوتاش درمياد. من يك تيكه فيلم هم گرفتم كه سعي مي كنم بعدا بذارم اينجا.

يه جاي ديگه شايد كمتر كسي سر بزنه مسجد جامع يا مسجد جمعه ست. يه جاي قديمي كه حتي گفته مي شه ساختمانهاش مربوط به دوره قبل از اسلام هست.
جاش توي ميدان قديم سبزه ميدون يا به قول اصفهاني ميدون كهنه هست. اين از وردي مسجد (البته خانم ها نگران نباشيد اين قانون مربوط به مواقع نماز هست. من خودم خانم هاي بدون چادري با آرايش ديدم كه اونجا بودند اما دقيقا وقت ظهر خانم بدون چادر راه نمي دن داخل)

اينجا شايد به معروفي مسجد شاه (امام) نباشه اما معماري قشنگي داره براي ديدن

اين هم يك پنجره كه كاملا از سنگ تراشيده شده هست.

چسبيده به اين مسجد قبر آقاي مجلسي هم هست كه من نرفتم.

نوشته هاي آبي

2006-06-13T23:41:00.000+03:30

اشك ها و رشك ها

نقل هاي فوتبالي- اين روزها بعد از شكست ايران از مكزيك بازار گير دادن ها و تفسيرها داغ داغه. درست مثل هواي اينجا كه امروز خيلي گرم بود. ايراني ها هر كدومشون تقصير و گردن كسي مي ندازه. چيزي كه مهم هست اينه كه كسي از باخت ايران خوشحال نشد. اين روزا اينقدر تفسير مختلف كه بعضي هاشون تفكر برانگيز هم بودند، گفته شده كه جايي براي تفسير ما نمي مونه.
من فقط يه عكس مي ذارم كه از بين عكس هاي يكي از دوستان انتخاب كردم كه برام از آلمان فرستاده بود. از اشك ها و رشك ها.

يه دختر ايراني كه بيرون از ورزشگاه داره بازي رو نگاه مي كنه و ...

به روايت راوي- راوي عزيز مدتها منتظر ديروز بود. ديروزي كه با كلي حادثه و خاطره تمام شد. حالا با دلي پر، از مشاهدات خودش برامون نوشته. راوي از اشك هاش گفته.

بدون شرح- شبكه تهران در مورد شلوغي هاي بعد از فوتبال با آقاي طلايي (رييس پليس تهران) مصاحبه داشت. طلايي مي گفت شادي حق مردم هست. اگه مردم توي خيابون موزيك گوش كنند اشكالي نداره چون خوشحال هستند. فقط كسي حق نداره جلو ماشين بقيه رو بگيره و مجبورشون كنه كه بوق بزنند يا جلو راه بقيه رو سد كنه. سردار طلايي مي گفت حتي به ما (نيروي انتظامي)مربوط نيست كه كي داره توي حريم خصوصي خودش چه خلافي انجام مي ده. تا كسي شكايت نكنه يا به حريم بقيه تجاوز نكنه ما هيچ اقدامي انجام نمي ديم.
( ادامه ماجراي سفر رو گذاشتم براي پست بعدي كه دارم آماده مي كنم)

نوشته هاي آبي

2006-06-11T23:52:00.000+03:30

چرا ما كار نمي كنيم؟

امشب كه تيم ملي ايران از مكزيك باخت. نيمه دوم بازي اصلا بازي خوبي نبود و حسابي اعصاب ما رو بهم ريخت.
مي خواستم ادامه سفر و با عكس هاش بزنم كه ديگه حسي نذاشتند براي ما.
چند روز قبل با مديرمون جلسه داشيتم. آقاي مدير گله داشتند كه از كار گروه ما رضايت نداره و كلي ما رو شستند و گذاشتند كنار. اصلا اجازه حرف زدن به ما نداد. هي هم از پابندي به شركت حرف زد و اين حرفا. يكي نبود بگه آقا اگه شما خودت كار شركت برات مهم هست چرا فقط هفته اي 2 روز ميايي و بقيه روزها به بيزينس شخصي خودت مي رسي.
امروز با يه گروه ديگه از بچه ها جلسه داشت به اونها گفته بود چرا كار نمي كنيد؟ اگه مي خواهيد كار كردن رو ياد بگيرد بينيد اون يكي گروه چطوري دارن كار تيمي انجام مي دن كه منظورش ما بوديم.
فهميديم كه ما چرا ما كار نمي كنيم. شايد معني كار كردن رو ما نمي فهميم. چقدر خوب بود مدير عزيز بعد از اون همه ايراد گرفتن يه دست درد نكنه خشك خالي هم به خاطر همه كارهايي كه مجبور شده بود تعريفش رو پيش بقيه بكنه مي گفت. شايد فكر مي كرد كه به گوش ما نمي رسه؟

نوشته هاي آبي

2006-06-10T22:56:00.000+03:30

ابيانه، تابلو نقاشي بزرگ

راستش من خيلي به شعرهاي سهراب سپهري علاقه دارم. صداي پاي آب و بقه شعرهاش حس خوبي بهم مي ده. توي باغ فين كه بوديم اولين چيزي كه به ذهنم رسيد صداي پاي آب بود و به درستي كه سايه ها مي دانند كه چه تابستاني است.

قمصر- از كاشان به سمت قمصر راه افتاديم. گفته بودند فصل گلاب گيري تمام شده اما رفتيم و چه خوب شد كه رفتيم. از دل هواي گرم و كويري بايد به سمت كوه هاي بلند مي رفتيم. خنكي هوا معلوم بود. به شهر گل و گلاب رسيديم. از همون اول شهر گل رز كاشته بودند.
باورم نمي شد شهري قمصر اين شكلي باشه. نه خيلي بزرگ اما خيلي مرتب و تميز و سبز. باد خنكي كه تلافي گرماي كاشان رو حسابي در آورد.

شهري كه قيافه اش به شهرهاي كوهستاني بيشتر مي خورد تا شهري حاشيه كوير.

بالاخره جايي هم پيدا شد كه هنوز گلاب مي گرفتند و چقدر هم خوش عطر بود.

يه پيرزن خيلي باحال هم خورد به پست ما كه كلي مخش رو زديم تا اجازه داد عكسش رو بندازيم!

ابيانه – در مورد ابيانه زياد شنيده بودم. عجله داشتم كه ابيانه را هم ببينيم. عصر شده بود. از اتوبان كاشان اصفهان جدا شديم و از جاده هاي پر پيچ و خم كه از تو دل دره هاي پر از درخت رد مي شد چيزي حدود 30 كيلومتر بايد مي رفتيم. خودمونيم وقتي مجبور باشي رانندگي كني و نتوني عكس بگيري عذاب وجدان مي گيري. بعضي جاها كه نمي توني خودت رو كنترل كني مجبور به تخلف مي شي!

اول روستا كه وارد مي شي بايد 500 تومن ورودي به شواري اسلامي روستا بدي. قيافه ورودي زياد به روستا نمي مونه.

ميدون اصلي رو كه رد كني و ماشين هاي مدل بالاي پارك شده رو بي خيال بشي ديگه همه چيز بوي اصالت مي ده.

رنگ خاك اين منطقه قرمز هست و خونه هاي كاهگلي هم رنگشون قرمزه. با كوچه هاي باريك و سربالايي هاش.

هنوز مي شه يك روستاي اصيل رو اينجا به چشم ديد كه تكنولوژي هاي قديم و جديد كنار هم هستند.

مردم ابيانه هنوز رسم و رسوم خودشون رو حفظ كردند. حتي جوونتر ها هم لباس هاي محلي مي پوشند كه لباس زنها رو تو عكس مي بينيد. مردها هم شلوارهاي سياه رنگ خيلي گشاد مثل شلوار لرهاي بختياري مي پوشند.

زبان مردم اينجا رو هرچقدر هم گوش مي كردي متوجه نمي شدي مي گن ريشه هاي پهلوي داره ( چون تخصص ندارم مطمئن نيستم) اما اگه با زرتشتي ها آشنايي داشته باشيد حس مي كرديد كه شباهت هاي زيادي به هم دارن.
با اينكه اينجا مسجد و حسينه داره اما مي گن كه خيلي ديرتر از بقيه جاها مسلمون شدند.

اينجا رو بايد ديد نمي شه توصيف كرد. واقعا رويايي و قشنگ. مخمل سبز علف ها روي دامنه كوه پيداست.
برگشتن كنار يه چشمه توقف كرديم كه عجب درخت هايي داشت. ما كه از سرما زياد نتونستيم بشينيم. انگار نه انگار كه چند كيلومتر اونطرف تر گرما داره غوغا مي كنه.

هوا داشت تاريك مي شد. حركت كرديم سمت اصفهان. "شب سكوت كوير". توي اتوبان هم گاهي خلافي از پشت فرمون. اما اينبار جايي پيدا نيست. مجبوري فقط از نزديك عكس بندازي.

2006-06-09T00:45:00.000+03:30

كاشان شهري كه از نو بايد ديد

كاشان را تا حالا اينجوري نديده بودم. فكر مي كردم چيزي شبيه قم. اما به ديدنش مي ارزيد.
خانه بروجردي ها- كه يك تاجر فرش نطنزي براي پسرش كه داماد طباطبايي ها بوده مي سازه، اولين جايي بود كه ديديم. معماري قشنگي داشت.

اين ظاهر خانه

و اين هم يه قسمت از نقش هاي سقفي

خانه طباطبايي ها- كه قشنگ تر و بزرگ تر از بروجردي ها بود و نزديك به همون خونه. خونه اي كه هم گچ بري هاي قشنگي داشت هم آينه كاريهاش قشنگ بود.
نقاشي هاي خونه كار صنيع الملك يعني عموي كمال الملك هست كه خودش هم كاشاني بوده. بهر حال به ديدنش مي ارزه.

اين هم يه نماي ديگه كه گچ بري و آينه كارها توش مشخص هست.

شيشه هاي رنگي كه با ظرافت كنار هم چيده شدند الان ديگه فكر نمي كنم كسي حوصله داشته باشه اين كار را رو انجام بده.

باغ فين- اينجا رو ديگه فكر كنم همه اگه نرفته باشن هم ديدن. فيلم سلطان و شبان يادتون هست؟ يه قسمت هاييش توي اين باغ ضبط شده بود. توي ظهر داغ كاشان كه هوا نزديك 40 درجه بود رسيديم اينجا

مردم شريف كه همه جا ياد حق مسلم خودشون مي افتند و حتما هم بايد ذكر كنند كه "انرژي هسته اي حق مسلم ماست" حتي روي در و ديوار آثار تاريخي كه واقعا دردآور هست اين همه بي فرهنگي!

و حمام فين كه بزرگ مردي مثل اميركبير توش كشته شده

خلاصه اين يه كاشان ديدن مختصر يك روزه.

باقي سفر رو بعدا مي نويسم.

نوشته هاي آبي

2006-06-06T23:30:00.000+03:30

سفري كه حسابي چسبيد.

جند روزي سفر بودم. مسافرت خيلي خوبي بود. كاشان، ابيانه و اصفهان. خيلي عكس گرفتم كه عكس هاي خوب هم توش هست كه اينجا مي ذارم. خيلي دلم مي خواد بنويسم. اما امشب خيلي خسته ام. دلم نيومد همينطوري يه چيزي بنويسم. كاملش بمونه فردا.
فقط توي گرماي نزديك 40 درجه كاشان خنكي سايه سروها چقدر لذت بخشه واقعا "سايه ها مي دانند كه چه تابستاني است" .
نوشته هاي آبي

2006-05-31T22:51:00.000+03:30

حالت را مي پرسند پس هستي!
شده تا حالا از احوال پرسي كسي ناراحت بشيد؟ امروز يه نفر به من زنگ زد. كه خيلي از تلفنش خوشحال نشدم.
راستش من اكثرا به دوستام زنگ مي زنم. به قول يه نفر اصلا نوبت را رعايت نمي كنم چه توي تلفن زدن چه توي ايميل زدن. فرض مي كنم ممكنه وقت نكنن يا گرفتاري داشته باشند. اما به يه چيزي حساسيت دارم. وقتي كه يه نفر كه هيچ وقت بهت زنگ نزده بياد بهت زنگ بزنه فقط به دليل اينكه كار داشته باهات. حتي اگه يه بار دوبار هم باشه قبول اما تا حالا نشده يه بار زنگ بزنه به خاطر خودت.
وقتي يه نفر حال آدم رو مي پرسه احساس خوبي به آدم دست مي ده. مخصوصا اگه انتظار تلفن يا ايميل از اون طرف نداشته باشي. گاهي توي گرفتاري ها و دل مشغولي هاي ما هيچ چيز مثل صحبت با يه دوست يا آشنا نمي تونه آدم رو آروم كنه. چه خوب مي شه كه بقيه رو به خاطر خودشون هم بخواهيم و نه فقط به خاطر كاري كه مي تونند برامون انجام بدن.
نوشته هاي آبي

2006-05-29T23:34:00.000+03:30

كتاب خوندن ظاهرا كار عجيبيه!

من معمولا يه كتاب كوچيك همراهم هست. تو فاصله شركت تا خونه يا جايي و اتلاف وقتي كه پيش بياد مي خونم. وقتي دارم كتاب مي خونم حواسم به جايي نيست. حتي گاهي هدفون تو گوشمه و موسيقي آرومي گوش مي دم. امروز داشتم كتاب مي خوندم متوجه شدم كسايي كه توي ماشين هستند يه جورايي نگاه مي كنند به من. شايد توي دلشون كار من وقت تلف كردنه. شايد فكر مي كنند كه يه جور افه و كلاس گذاشتنه. شايد هم ... نمي دونم.
ظاهرا براي هزارتا كار ديگه وقت داريم به جز مطالعه كردن. كنار هم كه مي شينيم توي ماشين يا بحث سياسي مي كنيم يا غيبت. بهترين حالتش خوابيدن هست. انگار همونقدر كه مطالعه توي كشورهاي پيشرفته عادي هست توي كشور ما غير عاديه. يه جوري فرهنگ ما بايد عوض بشه. از خودمون شروع كنيم بهتره.

نوشته هاي آبي

2006-05-28T23:23:00.000+03:30

با شعور تو بازي مي كنند

صبح
ديروز شركت جلسه داشتم. ساعت 8.5 صبع. يكي دو نفر نيامده بودند. با 10 دقيقه تا خير رسيدند. منتظر يك نفر ديگر بوديم. آقا ساعت 9 تشريف آوردند. در حاليكه با موبايلش صحبت مي كرد بدون اعتنا به بقيه نشست. متعجب و عصباني بودم. نمي دونم تقصير ماست كه اينجور آدمها به خودشون اجازه همچين كاري ميدن يا ايراد از شخصيت و خودخواهي اونهاست.

عصر
يه پروژه كوچيك بيرون گرفتم. عصر دفتر شركت كارفرما قرار گذاشته بودم. بايد يه سري فايل كارهاشون رو تحويل مي دادم. گفتند 7 تا 7.5 منتظرتيم. دفترشون خيابون جردن هست. ساعت 7 جهان كودك بودم كه موبايل زنگ زد. مديرعامل گفت برام كاري پيش اومده تا 8 نمي تونم بيام درضمن كسي هم شركت نيست. گفتم من تقريبا رسيدم. گفت برو يه رستوراني چيزي تا ساعت 8 بشه!
راهي نداشتم. يه جايي پيدا كردم و يك ساعتي كتاب خوندم.
داشتم به اين فكر مي كردم كه چقدر آدم حس مي كنه شعورش بازيچه شده. اينكه وقت تو براي ديگران اهميت نداشته باشه. اينكه حق ديگران نيست با وقت و برنامه تو بدون دليل موجه برخورد بكنن.
خلاصه اينجوري خستگي روز تو تن آدم مي مونه.

نوشته هاي آبي

2006-05-25T22:52:00.000+03:30

تمام شد

بالاخره تمام شد. چند تا كار مهم را توي اين 10 روز انجام دادم. به نظر خودم كارهاي مهمي بود. بايد تمومشون مي كردم.
امشب داشتم كارهام رو مرور مي كردم. مي بينم گاهي كاري به ذهن ما بزرگ مياد. تا وقتي انجام نشده فكر مي كنيم بزرگ و دست نيافتني هست اما وقتي انجام مي شه مي بينيم كه اونقدر هم سخت نبوده.
البته نبايد كارهايي كه مي كنيم براي خودمون بي ارزش باشند. ارزش يك كار رو زمان مشخص مي كنه. گاهي به خاطر اينكه فكر مي كنيم يه كاري انجامش غير ممكنه يا يه هدف دست نيافتني هست اصلا سراغش نمي ريم. يه كم كه بريم جلو مي بينيم كه نه خير چه فرصتي رو از دست داديم!

پ.ن: اين احساس مسووليت براي نوشتن يا بهتر بگم ننوشتن چند روزه آدم رو به وجدان درد ميندازه. حس مسووليت در برابر كساني كه منتظر خبري هستند از تو . حتي خودت كه گاهي سراغ خودت را مي گيري!

نوشته هاي آبي

2006-05-15T23:08:00.000+03:30

يك سوال
اگه يه نفر به شما فحش بده چيكار مي كنيد؟ توي روي خودتون. حتي اگه بدونيد اين آدم خيلي بي شخصيت تر از اوني هست كه بشه فكرش رو كرد. و فحش دادن براش آب خوردن هست و هيچ دليلي هم براي اين كارش نداره!
مي دونم حال آدم مي گيره حتي اگه طرفش يه ديونه تمام عيار باشه.
نوشته هاي آبي

2006-05-15T22:50:00.000+03:30

بدرقه كنندگان
عجب باد و طوفاني بود پريروز. درست همون موقع طوفان ييرون بودم. فقط توي فاصله پياده شدن از ماشين تا رسيدن زير سقف خيس خيس شدم. توي اخبار شنيدم كه درخت هاي زيادي هم شكستند.
تازه رسيده بودم خونه كه تلفن زنگ زد. يكي از دوستام بود. به ندرت زنگ مي زد. آدم ساكت و آرومي هست كه دوستان زيادي هم نداره من و چند نفر ديگه. گفتم مهدي از اين كارها نمي كردي؟ چي شده نكنه سوالي چيزي داري؟ آخه همه‌اش من بهش زنگ مي زنم. گفت نه خواستم احوالت رو بپرسم. البته يه چيز ديگه هم مي خوام بهت بگم كه هنوز كسي نمي دونه. گفتم نكنه زن گرفتي؟ با خنده گفت نه بابا كار پذيرشم درست شد! مي دونستم پذيرش گرفتن از دانشگاه هاي آمريكايي زياد كار راحتي باشه.
اولين كسي نبود از دوستام كه داره مي ره. آخريش هم نيست. گفتم بر مي گردي؟ باز خنديد گفت هنوز كه نرفتم.
گفتم بذار من برات بگم. سناريوش اينطوري هست.
اول كه خبرش رو مي گيري خوشحالي. موقع رفتن كه مي رسه يكمي دلت مي گيره. اولش پيش خودت مي گي كه برمي گردي. وقتي رفتي تا چند ماه اول خيلي دلت مي گيره حتي ممكنه پشيمون بشي. دلت براي همه چيز ايران تنگ مي شه. اما وقتي يك سالي موندي براي برگشتن به ايران دلت پر مي كشه. ميايي سر بزني حس مي كني عجب جايي بوده ايران اصلا ديگه نمي توني اينجا زندگي كني. همون چند هفته اي كه هستي خوبه. اين دفعه وقتي بر گشتي فقط چند روز اولش يه كم سخته باقيش زندگي عادي خودته.
رفت تو فكر چيزي نگفت. گفت تو از كجا مي دوني گفتم بعد از چند سال بهم بگو چقدر از پيش بيني هام درست بوده. مي دونم كه اهل تلفن نيستي فقط وقتي رسيدي تلفنت رو برام ايميل كن. من زنگ مي زنم.
نوشته هاي آبي

2006-05-03T22:31:00.000+03:30

امشب يك نفر...

پرده اول:
اين روزها پروژه هايي كه دستم هست سرم رو خيلي شلوغ كرده.
پريروز روز كار گر بود. شركت ما هم تعطيل بود. انگار روزهاي تعطيل اينجوري كارهاي زيادتري هست كه بايد انجام بديم. از روزهاي عادي هم ديرتر رسيدم خونه. خواستم بگم روز كارگر مبارك باشه.

پرده دوم:
ديروز از اول روز، عجيب بود. روز معلم بود. راديو همه اش از معلم مي گفت. ياد بچگي ها دو مدرسه افتادم. بعضي از معلم ها هميشه ياد آدم مي مونند. خوب يا بد. من بيشتر ياد اون چندتا معلمي افتادم كه الان ديگه توي اين دنيا نيستند. خدا رحمتشون كنه.

پرده سوم:
عادت دارم سر كار موزيك گوش مي كنم (البته با هدفون). جديد يا قديمي. بستگي به حس و حالم داره. ديروز داشتم به شهرام ناظري گوش مي كردم. "يادگار دوست" موسيقي آروم و دلنشيني داره. براي انجام كارهام و تهيه فايل هايي كه تا عصر بايد تحويل مي دادم كمكم مي كرد.
"از دوست به يادگار دردي دارم كان درد به صد هزار مرحم ندهم"
همه دوستام رو دوست دارم خوشحالم از داشتن همه اون ها. حتي اونها كه هنوز نديدمشون! واقعا "دل بي دوست دلي غمگين است".
نمي دونم چقدر دوست خوبي تونستم براي اونها باشم. كاش مي شد يه نظر سنجي كرد كه يه نفر از نظر دوستاش چقدر دوست خوبي هست؟

پرده آخر:
خيلي وقت بود كه براي يكي از دوستام دنبال يك كار حقوقي بودم. در واقع وكيلش شده بودم. خودش نمي تونست دنبال كارها باشه. طرف مقابلش رو مي شناختم. محمدرضا. اما خيلي بد قول بود حدود يكسال دنبال اين قضيه بوديم ولي محمدرضا با اينكه هيچوقت نمي گفت نه اما قدمي هم بر نمي داشت.
پارسال قرار شد وكيل بگيريم. پول وكيل نصف نصف. اينقدر نيومد كه گفتم همه پول وكيل رو ما مي ديم بيا. باز چند ماه گذشت.
بايد اعتراف كنم كه توي ايران اطلاعات حقوقي ما ضعيف هست و نمي دونيم براي مشكلاتمون چكار بايد بكنيم.واژه وكيل يك واژه لوكس هست كه بيشتر توي فيلم ها ديديم يا دادگاه هاي جنايي يا...
خلاصه محمدرضا ديروز گفت امروز يه وكيل پيدا كرده. عصر بهم خبر مي ده. ساعت 5 زنگ زد گفت كه ساعت 7 پيش وكيل باشيم. تمام پول رو هم يكجا بيارم. ساعت 7 اونجا بودم. موبايلش جواب نمي داد. نمي دونستم دقيق كجا بايد برم. چون محمدرضا گفته بود يه ساختمان با دفتر ازدواج و طلاق اونجا هست رفتم سراغ دفتر و زنگ زدم . شك داشتم. نمي دونستم محل كار آقاي وكيل همين دفتر ازدواجه يا نه؟ زنگ زدم يه خانم چادري در رو باز كرد. گفت با حاج آقا قرار داريد؟ گفتم مطمئن نيستم نمي دونم شايد دوستم باهاش هماهنگ كرده باشه. گفت بيا تو اما حاج آقا نيست. محمدرضا خودش رسيد. گفت درست اومدي. گفت آقاي دفتر دار رو از قبل مي شناخته و اون با يه وكيل هماهنگ كرده كه بياد همينجا. آقاي شيخ هم رسيد خانم كه بعدا فهميدم زن خود آخونده هست (با اختلاف سني زياد) از شيخ پرسيد"حاج آقا مورد اينها ازدواجه يا طلاق؟" و شيخ گفت هيچ كدوم. منتظر خانم وكيل هستند كه گفته يك ساعت ديگه مياد. فهميدم كه اولا وكيل محترم خانم هستند دوما بد قول هم هستند.
زديم بيرون يك ساعت مجبور شديم از چيزهايي كه مي دونستيم با هم حرف بزنيم. خيلي راحت نيست گاهي با كسي كه نقطه اشتراكي نداري مجبور به همصحبتي باشي. تازه قرار باشه مشكلتون رو وكيل حل كنه.
يك ساعت بعد برگشتيم توي محضر هنوز خانم وكيل نيومده بودند. يك آقا و يك خانم براي طلاق اونجا بودند.
اولين باري بود كه صحنه جاري شدن طلاق رو مي ديدم. اصلا برام جالب نبود .شايد يه حالت مشمئز كننده. اصلا حواسم نبود كه اين آقا خانم كي هستند.
به صورت زن نگاه كردم. قرمز از گريه. و اشك تموم صورتش رو پوشونده بود. دلم به حال زن سوخت. مشخص بود كه راضي به اين طلاق نيست.
شيخ صدا زد آقاي... شما بياييد و شاهد طلاق اين آقا و خانم باشيد. محمدرضا رفت كنار اونها و من از روي كنجكاوي فقط نگاه مي كردم. محمدرضا نشست. گفت استغفار كن. و محمدرضا متعجبانه گفت استغفر الله. گفت سه بار بگو. گفت. شيخ شروع كرد به جاري كردن وقتي اسم مرد رو مي خوند تازه فهميدم كه جناب آقا كي هستند. نگاهش كردم. از تعجب دهنم باز بود. آقا يكي از بازيكن هاي تيم ملي فوتبال بودند كه خيلي خيلي هم معروفند. و معروف به آدم سر به زير و آرام.
نمي تونم قضاوت كنم كه مشكلي بين اون و خانومش بوده يا دليل اين طلاق چي بوده مشكل شهرت بوده يا يك مشكل خانوادگي يا هر چيز ديگه اما ذهنم رفت سراغ مشكلي كه براي مهدوي كيا پيش بودم. يا معروف هايي كه زندگي قبل از شهرت يادشون ميره. به خودم گفتم كه نبايد قضاوت كرد. قضاوت نكردم قضاوت نمي كنم.
شك نداشتم كه امشب يك نفر شب بدي رو خواهد داشت. از امشب مي شه همسر سابق آقاي ... بازيكن سرشناس تيم ملي فوتبال. شايد امشب داشت آرزو مي كرد كه كاش توي همون شهر كوچيك خودشون مونده بودند و زندگي ساده قبلي خودشون رو ادامه مي دادند. قطعا امشب يك نفر خوشحال نيست.
وكيل رسيد كار ما انجام شد. گفت تا يك هفته ديگه كار رو انجام ميده و نياز به دادگاه نيست. من اما هنوز تو فكر زني بودم كه از امشب بهش ميگن مطلقه! مي شه زني كه جدا شده و شايد يك زن بي پناه.
اومدم بيرون هنوز صداي قهقه هاي شيخ توي گوشم هست كه مي گفت "نتونستيم صلحشون بديم. خدا هدايتشون كنه." درحالي كه داشت تراول هاي سبز رنگ رو ميشمرد.

نوشته هاي آبي

2006-04-26T22:20:00.000+03:30

رعد و برق مثل حرف دل ماست
عجب باروني اومد امروز. رعد و برق شديد. خيلي لذت مي برم از رعد و برق، از صداش از برقش. آدم احساس قدرت مي كنه وقتي آسمون غرش مي كنه. انگار داره يه چيزي از توي دل آدم بيرون مي ريزه. آسمون هم مثل آدم مي خواد خودش رو خالي كنه. وايستادن وسط بارون بهاري كه به شدت مي خوره به صورتت و صداي آسمون كه با تمام قدرت فرياد ميزنه به من آرامش عجيبي مي ده. آهاي آسمون خودت رو خالي كن. شايد كمي آروم شدي.
نارنجي ما اين روزها خيلي خيلي گرفتار بود. حيف كه فاصله ما هزاران كيلومتر هست. " گاهي توي مشكلاتي كه براي يك دوست پيش مياد هيچ چيز مثل همراهي و همدل بودن آرام بخش نيست. چقدر خسيسيم اگه حتي بودن خودمون رو از دوستانمون دريغ كنيم. آرامش يعني اينكه فقط حس كني يك نفر ديگه هست كه با اينكه كاري از دستش برنمياد اما از مشكلت خبر داره و كمي از بار فكري تو رو كمتر مي كنه."
اينها حرف هايي بوده كه نارنجي بارها گفته و من از قول اون نوشتم. باز با يك سوال تموم كنم كه آرامش يعني چي؟

نوشته هاي آبي

2006-04-21T21:54:00.000+03:30

حسش نبود يا تنبليم اومد؟
مثل دوستاني كه هر از گاهي مينويسند "امروز حسش نيست" يا " هستم اما حال نوشتن ندارم..." خواستم بيام و چند كلمه مشابه اين بنويسم.
اما ديدم كه حس نداشتن با تنبلي با هم فرق داره. ما ايراني ها هم كه از تنبل بودن بدمون نمياد.
خواستم امتحان كنم ببينم كه گاهي فرق حس نداشتن با حالش رو نداشتن و در كل با تنبلي هاي دوره اي يا مزمن چقدر توي چي هست؟
امروز با خودم تصميم گرفتم كه چيزي رو كه دلم مي خواد انجام بدم سريع انجام بدم! امروز جمعه بود و روز استراحت و انجام ندادن بعضي از چيزها توجيه هم داشت. اما فاصله تصميم تا اجرا رو كم كردم. از برداشتن يك ليوان آب از يخچال تا مرتب كردن ميزي كه مدت ها منتظر من بود تا جمعه برسه و اين جمعه ها آمده بودند و رفته بودند و هنوز اتفاقي نيفتاده بود.
گاهي گرفتاري هايي برامون پيش مياد. گاهي واقعا خسته هستيم. گاهي حس انجام كاري رو داريم يا نداريم. همه اين ها واقعيت هايي هست كه براي تبديل تصميم به عمل تاثيرگذاري مستقيم دارند. اما تجربه من به خودم نشون داده گاهي اينها چاشني مي شه براي تنبل شدن. تنبلي گاهي هم دلچسبه اما وقتي تبديل به تنبلي مزمن بشه خطرناكه و بدتر از اون وقتي عادت و فرهنگ بشه.
تا حالا از نزديك با چيني ها سر و كار داشتم و اين خستگي ناپذير بودن رو توي اين جماعت ديدم. با خيلي از چيزهايي كه توي فرهنگشون هست و از نظر ما مردوده كاري ندارم اما انگار با واژه اي مثل كم كاري سروكار ندارند. اگه رشد اقتصادي بالايي هم دارن يكي از دلايلش همين هست.
به نظرم بايد يا تصميم نگرفت يا اگه تصميمي گرفته شد بايد توي قالب قدرت ما باشه و بشه بهش عمل كرد.
اين كه خيلي كارهاي كوچولو كه از سر تنبلي انجام نمي ديم رو سريع انجام بديم نياز به تصميم نداره. امتحان كنيد.
نوشته هاي آبي

2006-04-17T23:00:00.000+03:30

شركت هاي ايراني،منشي هاي ايراني
در مورد موضوع شرايط استخدام توي شركت هاي ايران و به خصوص شركت هاي خصوصي براي خانم ها شايد خونده باشيد يا ديده باشيد. چند وقت قبل بود توي هفته نامه چلچراغ يك مطلب جالب خوندم كه طرف رو برده بودن يه شركت كه چندتا دوش حمام هم داشته. هر از چندگاهي هم از اين طرف و اون طرف مي شنيديم كه الان يه خانم كه به عنوان منشي يه جا دعوت به همكاري مي شه

خيلي وقت ها اول بصورت علني شرايط ويژه كاري! رو بهش تفهيم مي كنند.

اين طرف قضيه:
چند وقتي بود شركت يكي از دوستام دنبال يك منشي مي گشتند. شركت شون و
دوستم رو سالها بود كه مي شناختم سرشون خيلي شلوغه. معمولا اگه كادر مهندسي لازم داشتند بهم مي گفتند و من بهشون معرفي مي كردم اين بار اما دنبال منشي مي گشت. وقتي بهم گفت به طعنه گفتم از كدوم منشي ها؟ خنديد گفت تو رو خدا يك نفر رو معرفي كن كه از كار و زندگي نيفتيم مي بيني كه اينجا چقدر سر ما شلوغه. گفتم معمولا كسايي كه بايد براي استخدام پيش شما بيان بيشتر اين سوال توي ذهنشون هست كه آيا كار فقط محدود به تايپ و منشي گري و جواب دادن تلفن هست يا نه كار بصورت نا محدود همراه با مخلفات هست؟
جوابش جالب بود برام. گفت خودت مي دوني كه روابط عمومي طرف براي اين كار بايد بالا باشه زيبايي ظاهري هم بي تاثير نيست. اما هرچي اطلاعيه توي روزنامه مي زنيم يه آدم هايي ميان كه خيلي هاشون از اول خيلي هم راحت شرايط موندن بعد از ساعت كاري و اينكه بعد از ساعت كاري چند نفر مي مونند و قيمت هاي پيشنهادي مطرح مي كنند دقيقا انگار كار منشي گري يك حاشيه و يك سرپوش روي خيلي كارهاي زير زيركي هست. خيلي راحت با 100 هزار تومن مي توني يك نفر رو پيدا كني كه توي ساعت اداري به شركت سرويس بده و بعد از كار اداري هم به خودت! حالا هرچي كلاس شركت بالاتر باشه يا جاي شركت يه جاي اسم و رسم دار باشه قيمت هاي پيشنهادي كه بهت ميدند بالاتر ميره. اين شده يك كاسبي براي يك عده كه خوب معمولا غير از حقوق ثابتي كه اول طي مي كنن يه جورايي با زيركي شركت ها را مجبور به هزينه هاي اضافه تر يا گاهي حق سكوت و اينجور چيزها مي كنند. البته بعضي از شركت ها هم خيلي وقيحانه از كسايي كه حتي قصد ورود به اين كار را نداشته باشند سوء استفاده مي كنند و براشون مهم هم نيست كه آيا طرف بعدا چي بگه حتي حقوق قانونيش رو هم پرداخت نمي كنند. خلاصه حسابي داستان پيچيده اي شده.

اون طرف قضيه:
توي آشناها يك خانمي بود كه حدود 6 ماه بود از شركت قبليش اومده بود بيرون و دبنال كار مي گشت. بهش قضيه رو گفتم. يك روز رفت براي مصاحبه و پر كردن فرم. امروز دوستم بهم زنگ زد گفت اون آشناتون رو بگو بياد براي يه صحبت تكميلي و استخدام.
يادم رفت بگم كه اين خانم آشناي ما انصافا خيلي خوشگل و خوش قيافه هم هست. گفت اگه مي شه شما هم با من بيا من يك كمي مي ترسم. گفتم خوب هم دوستم رو مي بينم و هم اين خانم رو رسوندم يه جورايي شايد اعتماد به نفس بيشتري پيدا كنه. توي ماشين كه نشسته بوديم سر صحبت باز شد از شركت قبلي و چندجايي كه براي مصاحبه رفته. اولش خيلي كلي اشاره هايي داشت بعدا ديدم كه اين بيچاره چه دل پري داره از اين داستان. مي گفت خيلي جاها كه رفتم اول به هيكل و قيافه نگاه مي كردند و بعد از چندتا سوال كه چند سالتون هست و شب تا چه ساعتي مي تونيد بمونيد و ما توي شركت با همكارا خيلي راحت هستيم و حقوق پيشنهادي( بخوا نيد پول بابت ... ) حتي گاهي بدون اينكه بگن چقدر سابقه داري يا تايپ بلد هستي مي گفتند از فردا بيايد سركار!
از پيشنهادهاي عجيب غريبي گفت كه بهش دادند. از صيغه تا وعده ويلا توي شمال گرفته تا موبايل و ماشين و مسافرت خارج از كشور و ... كه هر عقل سليمي مي دونه فقط براي امر منشي گري اين شرايط نمي تونه مهيا باشه.
مي گفت 90 درصد آگهي هاي توي روزنامه كه براي منشي هست و توش نوشته خانم خوش برخورد با ظاهري آراسته مسلط به امور منشي گري منظورشون فقط منشي نيست.
فهميدم كه اين دفعه هم با اينكه هم به من اطمينان داشته و هم مي دونسته كه به جايي كه نمي شناسم معرفيش نمي كنم يا حداقل اگه چيزي در مورد شركت ندونم بهش مي گم اما خواسته من هم همراش باشم.

وسط قضيه:
وسط قضيه هم من موندم با كلي فكر و سوال. دليل شرايط چيه؟مسوول اون كيه؟ اگه يك نفر بخواد درست كار كني تكليفش چي هست؟

نوشته هاي آبي

2006-04-12T17:12:00.000+03:30

زندگي بدون هسته‌ي ما
مي خواستم از سفر نوروزي بنويسم اما امروز همه جا صحبت از اخبار هسته اي بود. مثل هميشه موافق ها و مخالف ها باهم بحث مي كردند. مي ديدم بعضي ها به شوخي به هم متلك مينداختند. حتي روبوسي و تبريك! فضا پر شده از اين بحث و مردم هم مثل هميشه خيلي با اين حق مسلم! آشنا نيستند. بعضي ها مي گن كه بدبخت شديم رفت. بعضي ها مي گن الان ديگه دست ايران براي مذاكره پره.
من موندم اين خبر، خوش بود يا نه؟ يكي از دوستان امروز گفت توي اين سي سال زندگي ما كه بيشتر دوران بعد از انقلاب بود اصلا يادم نمي ياد كه خبر خوشي شنيده باشم. فقط دوتا يكي تموم شدن جنگ با عراق يكي هم اومدن اسيرهاي جنگ به كشور. ديگه هرچي خبر بوده براي ماها خبر خوش نبوده. رفتم تو فكر. يعني براي يك نفر كه سي سال زندگي كرده هر 15 سال يك خبر خوش؟ خيلي دلم براي خودمون سوخت. حالا اينكه اين وضعيت هم حق مسلم ماهست يا نيست بماند.
نوشته هاي آبي

2006-04-09T23:16:00.000+03:30

موسيقي و سفر
مي خواستم از سفر و جاهايي كه توي سفر رفتيم و ديديم بنويسم. اما توي هر سفري يه چيزهايي جالب به نظر آدم مياد. سفرم رو شب شروع كردم گفتم شايد خلوت تر باشه. مي خواستم پشت فرمون خسته نشم دنبال يه موسيقي خوب بودم كه از تهران تا اصفهان گوش بدم.
شايد اولين چيزي كه از ابتداي مسافرت فكر آدم رو مشغول مي كنه انتخاب موسيقي يا موزيكي هست كه توي ماشين وقت رانندگي گوش مي دي يا با MP3 Player گوش مي دي.
اين انتخاب به نظرم خيلي راحت نيست. به نظر شما به چي بستگي داره؟ به جاده؟ به شب و روز بودن؟ به سرعت؟ به حس آدم؟
من فكر مي كنم تركيبي از همه اين چيزهاست. مثلا وقتي روي دوچرخه توي يك هواي بهاري موزيك گوش مي دي يا توي اتوبوس شركت واحد نشستي و مي خواهي موزيك بذاري يا خودت پشت فرمون هستي هميشه يك جور موزيك نمي شه گوش داد حتي توي يك حال و هواي مساوي.
تا حالا بهش فكر هم كردين؟ راستي چطوري مي شه بهترين موزيك رو براي بهترين حال و هوا انتخاب كرد؟ بر اساس خواننده؟ نوع موسيقي؟

نوشته هاي آبي

2006-04-08T00:32:00.000+03:30

سلامي دوباره – تقديم به همه آنها كه در سال نو با زمين لرزه ها، دلشان لرزيد.
اين اولين باري است كه سال 85 مي نويسم. فكرش را نمي كردم كه اينقدر دور بيفتم. تمام تعطيلات عيد در سفر بودم و يكي دو روزي هم اضافه تر شد.
از تهران تا اصفهان و از اصفهان تا خرم‌ آباد و در آخر تا كرمانشاه. از بين اين ها خرم آباد و كرمانشاه را تا حالا نديده بودم. چقدر قشنگ بودند.
از خرم آباد تازه برگشته بوديم كه شنيدم زلزله تكانش داده. چقدر دلم گرفت. يعني همان هايي كه ما مهمانشان بوديم حالا مهمان دشت و صحرا شده بودند؟ آيا همان كوه هاي بلند با دامنه هاي سبزشان عصباني تر از هميشه تكان خورده بود؟ باورم نمي شد. يعني انسان هايي كه نيمه هاي شب خواب و بيدار با ناباوري لزيدند چه حالي داشتند؟ همه اين ها را از خودم پرسيدم. و هنوز باورم نمي شد.
اولين پست را به ياد همه زيبايي هاي لرستان مي نويسم كه ميهمانش بودم. تصور اين همه زيبايي را از لرستان و خصوصا از خرم آباد نداشتم.
مخمل كوه، كيو، گرداب سنگي، فك الافلاك، پل شكسته و درخت ها و سبزه هايش كه هر چقدر بگويم باز هم كم است. رنگ سبز لرستان با همه رنگ هاي سبز فرق داشت.
از سفرم بيشتر مي نويسم. اما شروعش باشد با چند عكس از زيبايي هاي لرستان كه هيچ زلزله اي زشتش نمي كند.اميدوارم هميشه خرم و آباد باشد.

اين مخمل كوه هست كه تنش مثل مخمل سبز پوشيده شده است.

2006-03-26T02:33:00.000+03:30

شکار خونین

با اولین طلیعه خورشید در روز شنبه شکار ماهیگیران کانادایی در سواحل آتلانتیک شمالی آغاز شد.امروز در حدود 335000 بچه فک کشته می شوند.بچه ها یی که اکثرا عمرشان کمتر از 2 ماه و گاهی حتی به 12 روز هم نمی رسد، پوستشان کنده می شود تا پالتو پوست آدمها یی شوند که آدمیت خود را نه در جان خود که در لباس خود می بینند.پوست این بدبخت ها کنده می شودتا منافع عده ای تامین شودو خودخواهی برخی دیکر ارضا.ما انسان ها که نه به همنوع خود و نه به هیچ موجود زنده ای رحم نمی کنیم.

می دونم که جز مخالفت و اعتراض با این شکار خونین کار دیگه ای از دستم بر نمیاد.فقط دلتنگم از این همه بی عدالتی و شرمنده از اسم آدم که بر من نهاده شده.

نوشته نارنجی

2006-03-21T20:08:00.001+03:30

سال نو مبارک

برای همه دوستان آرزوی سالی خوب و قشنگ داریم.سالی رنگی ، رنگی تر از هر سال.آبی تر از همیشه.

بیایید آرزو کنیم که سال دیگه سر سفره هفت سین کسی چشم به راه عزیزی از پشت میله های سرد زندان نباشه.چشم همه ما روشن،گنج ما که آزاد شد.دعا کنیم برای بقیه عزیزان.

سبز باشید و بهاری.

2006-03-19T00:00:00.000+03:30

گنجی آزاد شد

خبر رو که خوندم فقط فریاد زدم و گریه کردم.با خودم گفتم وقتی که من اینطور سر از پا نمی شناسم،خانواده گنجی چه حالی دارند. فقط خواستم بگم معصومه خانم شفیعی شادیتون مبارک .از دور می بوسمتان و سر تعظیم در برابرتان فرو می آورم.

نوشته های نارنجی

2006-03-18T22:58:00.000+03:30

با يكسال روزانه ها خداحافظي مي كنم
امروز روز آخر كاري من بود. روز شبنه 27 اسفند. توي راه كه سر كار ميرفتم، اتفاقات يكسال رو مرور مي كردم. امروز بايد با يكسال روزانه‌هام خداحافظي كنم.
اگه از از روزهايي كه خواسته يا ناخواسته خواب مي ماندم بگذريم هر روز سر يك ساعت مشخص بيدار شدن و مسيري كه تا محل کار داشتم.
راديو راننده اي كه هيچ وقت طول موجش تغيير نمي كرد. اوايل اعصابم رو بهم مي ريخت اما الان ديگه به بي محتوايش عادت كردم.( برنامه اي كه هر روز از شبكه سراسري پخش مي شه به نام "صبح ايراني") راستش بعضي از برنامه هاي راديو اين چند سال از نظر محتوا خيلي خوب و قابل تحمل شده‌اند اما اين يكي رو 5 دقيقه هم نمي شه تحمل كرد.
- آدم هايي كه وقت براشون ارزشي نداشت و توي اين يكسال هيچوقت كتابي يا مجله اي دست اونها نديدم. و ...
چراي بزرگ سال84 !
"چرا فقط ادعا مي كنيم؟ چرا براي وقت خودمون ارزشي قايل نيستيم؟ چرا دم از فرهنگ چند هزار ساله مي زنيم؟ چرا فكر مي كنيم كه ضريب هوشي ما از همه دنيا بالاتر هست و با همين فكر كودكانه از خودمون رفع مسئوليت مي كنيم؟ بابا يكي بياد به ما بگه اگه صدها سال قبل ايران تو دنيا چيزي بود و اگه بعضي هامون الان توي دنيا مطرح هستند دليلي برای توجيه تنبلي ما نيست.
چندتا كتاب توي يك سال مي خونيم؟ چقدر مجله حسابي رو يا سايت هاي بدرد بخور رو زير رو رو كرديم؟
فقط مي گيم مردم فلان كشور رييس جمهور خودشون رو نمي شناسند و ما چقدر مردم آگاهي داريم!
امان از اين همه ادعا!
از نظر خيلي از ما چيني ها كند ذهن هستند، عرب ها تنبل و فرصت طلب هستند، روس ها نامرد هستند، انگليسي ها بدجنس و كلاه بردار هستند، آمريكايي ها زوردار و گاهي زورگو هستند. توي دنيا فقط ما خوبيم و مردم ما بهترين ملت دنيا هستند.
نه مي گم درسته و نه غلط. بيایيد فكر كنيم.
فقط مي دونم با تنبلي و خودستايي از خودمون وضع ما بهتر نمي شه. بيشتر بايد اهل مطالعه و كار باشيم. الحمد الله فعلا اكثريت مردم ما اهل هيچكدوم نيستند. دين‌دار يا بي دين. وطن پرست يا وطن فروش فرق نمي كنه توي اين يكي اشتراك زياده. كاش اين سوال رو سال ديگه از خودم و شما نپرسم.

اتفاق بزرگ سال84!
به نظرم اتفاق بزرگي كه امسال افتاد و يادم نميره نتيجه انتخابات ریاست جمهوری بود. بدون شرح.
این آخری همین الان بود آزادی گنجی
نوشته های آبی

2006-03-11T23:49:00.000+03:30

همه زن های زندگی من
مدتی این مثنوی تاخیر شد. دو روز قبل آخر هفته بود و حسابی مشغول کارهای عید بودم. پنج شنبه و جمعه ی نزدیک عید و کلی کار. روز چهارشنبه روز زن رو به نارنجی تبریک گفتم. گفت اين روز فقط مال زن ها نيست. گفت يه جايي اين رو خونده كه از نظر بعضي از مردها يك زن ايده آل:
ü مثل یک دختر جوان به نظر بیاد
ü مثل یک خانم رفتار كنه
ü مثل یک مرد فكر كنه
و
ü مثل یک اسب كار كنه
دیدم که واقعا بايد فكر بعضي از مردها كه كم هم نيستند رو بازسازي كرد. چقدر کار هست برای انجام دادن!
وقتی فکر می کنم می بینم چقدر زندگی من هم از زندگی بعضی از زن ها رنگ گرفته، مثلا مادر.
دلم نمی خواست همون روزی که همه جا صحبت از زن هاست من هم بگم خانم ها روزتون مبارک. من امروز می گم.
چندتا سوژه جالب رسیدم که دلم می خواد ازشون تو این هفته بنویسم.
نارنجی رفته مسافرت. امشب باهاش تماس گرفتم آمستردام بود.چیزهای جالبی تعریف می کرد. می ذارم بیاد خودش تعریف کنه.
حاشیه:درست از همون شبی که پرونده ایران رفت شورای امنیت دوران پارازیت ما هم رسیده. ظاهرا دولت محترم به شدت شبکه های خبری رو پارازیت باران کرده. البته چندتا از این شبکه های بی خاصیت ایرانی هم قاطی ماجرا شده اند و افتادند توی پارازیت. من هم که خوابم! فعلا که "بی بی سی" و "سی ان ان" نداریم. کسی می تونه یه راه حل بده؟
نوشته های آبی

2006-03-09T01:38:00.000+03:30

برا عمه خانمم

سال 57 بود.اعتصاب ها و راهپیمایی ها شروع شده بود.منم یه نوجوون پر شروشور که میخواست سری تو سرا دربیاره.از اون طرف هم پدرم آدم محتاطی بود و خیلی نگران ما که تو این جریانات بلایی سرمون بیاد. وقتی می فهمیدکه برنامه تظاهرات داریم بعضی وقت ها در خونه رو قفل می کرد.تو یکی از این روزا من از دستش فرار کردم و مثل قرقی در رفتم.حالا من بدو ، اون بدو.با هزار بدبختی خودم رو به خونه عمه ام که همون نزدیکا بود ، رسوندم و پناهنده شدم.بلافاصله بابام از راه رسید و شروع کرد به داد و بی داد و... که یک دفعه عمه وسط حرفاش پرید و از من چنان دفاعی کرد که نگو.خلاصه بابام دست از سر من برداشت و رفت.خیلی احترام خواهرش رو داشت.خیلی.منم کلی قربون صدقه عمه رفتم.اونم ازم قول گرفت که مواظب خودم باشم و حواسمو جمع کنم.این خاطره موند تو ذهنم برا همیشه ویادم موند که هر جا در موندم عمه ای هست که پشتم باشه. اونم زنی که خودش به تنهایی سختی های زندگی رو تحمل کرده و مثل کوه استوار مانده. و من همیشه آرزو داشتم که مثل او قوی باشم و زانو نزنم.

یکی دو سال بعد انقلاب و ضمن درگیری ها ودستگیری ها چند باردیگه به عمه پناه بردم.همیشه یارم

بود.سال ها بعد که خودم مادر شده بودم تو روزای سخت زندگی می دونستم که بازم می تونم رو وجودش حساب کنم.حالا عمه دیگه خیلی پیر شده و مریضه.منم این ور دنیا آواره هستم.

ولی همیشه یادم هست که شیرزنی اون ور دنیا به یادمه.منو دعا می کنه و همراهمه.

این نوشته رو به عمه خانمم تقدیم می کنم.

روزت مبارک.

نوشته های نارنجی

2006-03-07T23:47:00.000+03:30

مسلمان بودن یا مسلمان ماندن
انار يه چيز جالبي نوشته بود در خصوص اينكه اصولا چرا بايد مسلمون بودن اينقدر سخت باشه با همه تفاسير! توصيه مي كنم مطلبش رو خودتون بخونيد.
اما چندتا نكته رو به نظرم بايد اضافه كنم به بحثش:
براي مقدمه بگم كه اعتقاد به خدا و تا حدي دين با مسلمون بودن يا يهودي بودن فرق داره. ما خدا يا دين رو براي چي لازم داريم؟ شايد فقط كمي آرامش ! اما مگر ما كه مسلمون هستيم چقدر به اسلام عمل مي كنيم؟ بقيه اديان هم مثل ما پس تغيير دين چيزي رو عوض نمي كنه. فقط بايد راحت بود.

اول اينكه بر خلاف اینکه می گن دین ارثی نیست و مثلا مسلمون باید دینش رو خودش انتخاب کرده باشه (و البته هیچ دینی غیر از اسلام هم انتخاب نکرده باشه!) دين ما هم مثل اكثر جاهای تحميلي يا ارثي هست. اگه ما مسلمون شديم به خاطر اينه كه پدر مادر ما بودن. من خودم به عنوان یه مسلمون به این قضیه اعتراف دارم. اين تا اينجا.
یک بحث دیگه و ایرادی که انار گرفته بود بحث حق زن و دیه اون توی ایران بود. بحث ديه علاوه بر اينكه يه بحث ديني هست، حقوقي هم هست. من نمي دونم توي بقيه كشورهاي مسلمون چه قانوني دارند اما فكر نكنم همه شون هم مثل هم عمل كنند. آيا با يه زن توي عربستان يا لبنان يا مالزي و اندونزي يا تركيه همون رفتاري مي شه كه توي ايران هست؟
قطعا نمي شه انتظار داشت كه همه قوانين فعلي و ديني بتونه مشكلات مدني و حقوقی و اجتماعي را حل كنه و بايد تغيير كنه و به روز بشه.

این مسایلی که می گید توی اسلام هست توی اکثر ادیان دیگه هم دیده می شه فقط فرقشون با ما این هست که اون ها قوانین شون رو مطابق با دستورات دینی وضع نکردند.
یکی دیگه این که گفته می شه که مرد یا زن برای ازدواج با یه غیر مسلمون باید همسرش رو مسلمون بکنه بعد بله رو بگه. الان خیلی ها این کار رو کردند اما من که فکر نمی کنم که واقعا این تغییر دین صورت گرفته باشه. گفته می شه مسلمون شدن با گفتن یه تشهد انجام می گیره. اگه به مفهوم تشهد توجه کنیم اعتراف به خدای یگانه هست و قبول کردن حضرت محمد به عنوان بنده و فرستاده خدا خوب نگفته این رو خیلی ها که مسلمون نیستند قبول دارند پس تغییری صورت نگرفته. می مونه انجام بقیه فریضه ها مثل نماز و ... حالا ما مسلمون های مادرزاد چقدر به دستورات دینی درست عمل می کنیم که توسط تازه مسلمون ها باید حتما انجام بشه؟ نتیجه اینکه اگه طرف ارزشش رو داشته باشه می تونه بصورت اسمی هم که شده مسلمون بشه. پس نباید خیلی سخت گرفت. این که چقدر با حقوق بشر سازگار هست یا نیست یه بحث دیگه است.

پ.ن: می خواستم پست رو بفرستم نارنجی چندتا نظر داشت. گفت که انار با کلیت قضیه و تظاهر مخالف هست پس راه حل تغییر دین صوری کمکی بهش نمی کنه. گفتم من فقط راه حلی که ساده بود رو گفتم. در مورد تظاهر باید جدا نوشت که مفصل هست. دیگه اینکه توی مسایل بزرگ تری هم حق زن ازش گرفته شده که این کوچیکش هست این که راه حل داره بعضی هاش راه حل هم نداره.
نوشته های آبی

2006-03-07T23:10:00.000+03:30

بهار اینجاست
امروز اولين شكوفه بهار رو ديدم. بهتر بگم چيدم. بو كشيدم. شكوفه بادام! اصل بهار همين شكوفه هاي سفيدشه. بهار همین بوی شب بوهایی هست که با هیچ چیزی نمی شه توصیفش کرد. نمي دونم بقيه كه توي كشورهاي ديگه هستند بهار رو چطور حس مي كنند؟ من خودم دلم وقتي شكوفه ها رو مي بينم ياد بهارهاي پر گل مي افتم وقتي وسط درخت ها قدم مي زدم. بوي شكوفه ها گیجم مي كرد. خنكي باد بهار، صداي وز وز زنبورها، علف هاي تازه سبز شده واي ي ي ي.
با خودم فكر مي كنم اگه قرار باشه يه جايي باشم كه بهارش به اين شكل نباشه بوي بهارش با اين بهار فرق داشته باشه چه حسي به من دست مي ده؟

این عکس رو پارسال این روز ها گرفتم.
نوشته های آبی

2006-03-01T16:45:00.000+03:30

فصل پنجم

پريروز با پگي براي ديدن فاشينگ((Fasching یا همون كارناوال به مركز شهر رفته بودم. بر‌خلاف بقيه يكشنبه‌ها كه همه جا سوت و كور مي‌شه ديروز شهر پر بود از جمعيت. همه جاصداي موسيقي بلند بود و قهقهه خنده رو مي شد از همه طرف شنيد. دنيايي از رنگ چشم رو نوازش مي‌داد. تا چشم كار مي‌كرد آدم‌هايي رو با آرايش‌ها و لباس‌هاي عجيب و غريب مي‌شد ديد. آدم‌هايي با لباس دلقك، زنبور عسل( نيك و نيكو يادتون هست؟)، شير و پلنگ يا ميوه‌ها. توي اين رژه ماشين‌هايي هم بودند كه مجسمه يا عروسك آدم‌هاي معروف يا سياست‌مدارها رو حمل مي كردند كه همه رو يه جورايي به مسخره گرفته بودند. نمونه اش آنگلا مركل و احمدي نژاد كه خيلي جالب بود. خلاصه به هيچكس رحم نكرده بودند نه پادشاه نه ملكه و نه احزاب سياسي.( اين هم بذاريم به حساب آزادي بيان) بدليل اين شادي و نشاطی كه همه جا ديده مي‌شه و درواقع مثل يه فصل تازه مي‌مونه بعضي ها به اين كارناوال، فصل پنجم سال مي‌گن. فشينگ يك ريشه مذهبي داره و مسيحي‌ها معتقدند كه اينطوري آرامش و شادي و سرزندگي قبل از شروع زمان روزه مخصوص خودشون بين اونها مياد. اين كارناوال در تاريخ 11 نوامبر كه ماه 11 سال ميلادي هست در ساعت 11:11 دقيقه شروع مي‌شه و يك روز قبل از شروع روزه چهارشنبهAschermittwochs به پايان مي رسه يعني درست روزي كه مسيحي‌ها روزه گرفتن رو شروع مي‌كنند. ( يه چيزي مثل ماه رمضون ما البته با كلي تفاوت!)البته تاريخ فشينگ توي شهر‌ها و استان‌هاي مختلف يكي نيست و هر كدوم روز خاصي رو براي اين مراسم اختصاص مي‌دن. آدم با ديدن اين جشن ها حسرت می خوره که چطور اين‌ها مراسم مذهبي‌شون رو تبديل به یه کارناوال مي‌كنند و توي ایران خنده و شادي یه جرمه! كاش ما هم بتونيم شادي‌هامون رو توي خيابون بياريم.

نوشته هاي نارنجي

2006-02-24T23:33:00.000+03:30

رنگ های مصنوعی زندگی های مصنوعی
امشب بیرون بودم به چهره مردم به رنگها شان و لبخندها و اخم هاشان نگاه می کردم. کمتر لبخند می بینم این روزها. رنگ هم اگر هست رنگ هایی که مصنوعی بودنشان توی ذوقت می زند.
از خودم می پرسم چرا؟ از شما هم بپرسم.
خنده هایمان کم شده چرا؟ زندگی کردن مگر یادمان رفته؟ سادگی خودش را توی پیچیدگی های مصنوعی گم کرده. تظاهر را خوشرنگ نشان می دهیم. چرا فکر خودمان نیستیم؟ دلم برای دیدن یک رنگ خوشگل و تازه تنگ شده شما هم کمکم کنید.
نوشته های آبی

2006-02-23T01:24:00.001+03:30

L.A Crash

دیشب فیلم تصادف " L.A Crash " رو دیدم. فیلم در مورد تضادهای نژادی جامعه آمریکاست. فیلم آدم هایی رو نشون می ده که در ظاهر هیچ نقظه مشترکی با هم ندارند اما در جایی سرنوشت اونها به هم گره می خوره. تصویری از روابط انسانی. فیلم نشون می ده که عشق و نفرت به راحتی به هم دیگه تبدیل می شه. آدم هایی که نمی شه بصورت سیاه یا سفید مطلق نشونشون داد. هر کدوم از اونها یک قربانی هستند. قربانی سیستم حاکم بر جامعه.

یکی از شخصیت های این فیلم هم یک ایرانی هست. جالب اینجاست که وقتی روایت تراژدی زندگی این آدم پیش میاد آهنگ دختر بویراحمدی پخش می شه" دختر بویراحمدی نومت ندونم یار گلم..." به هر حال فیلم یک فیلم انسانی و واقع گراست. اگه شما هم این جور فیلم ها رو می پسندید این فیلم رو از دست ندید!

«نارنجی»

2006-02-19T23:28:00.000+03:30

گاهي فكر مي كنم كه بعضي وقت ها هيچ چيز مثل اين نمي تونه به آدم احساس آرامش بده كه بنويسه. اصلا وقتي يه قلم رو ميگيري توي دستت اين حس به بهت دست مي ده.
توي اين حس كه باشي يه موسيقي پر انرژي هم گوش بدي ديگه پر مي شي و دلت مي خواد كه بنويسي.
امروز ديدم كه چندتايي كه سبزه ها كه عجول تر از بقيه بودن اومدن بيرون. هوا كمي سرده اما مي شه اسباب كشي زمستون رو ديد.
رنگ و موسيقي رو كه از زندگي ما بگيرن روح زندگي گرفته مي شه. زمستون قشنگ ما داره مي ره.
نوشته هاي آبي

مراقب افكارت باش كه آنها كلمه مي شوند
مراقب كلمات باش كه آنها رفتار مي شوند
مراقب رفتارت باش كه آنها عادت تو مي شوند
مراقب عادت هايت باش كه آنها شخصيت تو مي شوند
مراقب شخصيتت باش كه سرنوشت و تقدير تو مي شود.
"گوته"انتخاب از نارنجي

2006-02-18T01:50:00.000+03:30

بگذار آفتاب برنیاید

به خاطر فردای ما اگر

بر ماش منتی است

چرا که عشق

خود فرداست

"شاملو"

می خواستیم از روز ولنتاین شروع کنیم که نشد. ولی مگه فرقی کنه هر روز می تونه برای ما یک روز عشق و دوستی باشه.

بهر حال من این شروع رو به فال نیک می گیرم.

امروز من احساس عجیبی دارم. شاید مثل کریستف کلمب که فکر می کرد آمریکا رو کشف کرده یا چیزی شبیه به این.

این اولین یادداشت رو به عزیزی هدیه می کنم که " سعادت را جز در قلمرو عشق باز نشناخته است- به نقل از شاملو "

و من برای زندگی مثل هوا به او نیازمندم.

پ.ن درسته که من نارنجی هستم اما نازک نارنجی نیستم- البته خودم اینطور فکر می کنم.

نارنجی

2006-02-17T00:20:00.000+03:30

سلام. آغاز كلام. خيلي وقت بود كه مي خواستم بنويسم. مي خواستيم بنويسم. نوشته هاي رنگي نوشته هاي آبي نوشته هاي نارنجي.می خواستيم با هم فكر كنيم. با هم نظر بدهيم.
شايد توي اين راهي كه شروع كرديم، هميشه همفكر و هم نظر نباشيم اما همراه و همدليم.
اينجا ما دو نفريم. يكي آبي يكي نارنجي ولی با يك وبلاگ رنگي . رنگ زندگي رنگ دوستي. به سوي جلو. به خاطر اين بود كه اسمش را هم نارنجستان آبی گذاشيتم. نارنجي گفت من بنويسم. اولي را من نوشتم. تا بعدي ها.